“เอาจริงนะ ป่านนี้แล้วยังไม่แต่งอีกเหรอ?”
อู๋ไป๋ยิ้มแห้ง “พ่อครับ ช่วงนี้งานยุ่งนิดหน่อย แต่เรื่องแต่งงาน ผมก็เร่งให้มันเกิดขึ้นแล้วล่ะ”
ไป๋ซู่หลินพยักหน้า “หนูหลินเป็นเด็กดี ถ้าแต่งได้ก็รีบ ๆ แต่งเถอะ ไม่อยากแต่งก็อย่าถ่วงเวลาเขา”
อู๋ไป๋ทั้งขำทั้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
อดีตพ่อตาเร่งให้ตัวเองไปแต่งกับผู้หญิงอื่น ความรู้สึกนี้มันแปลก ๆ ชอบกล
อู๋ไป๋ทำกับข้าวเสร็จอย่างรวดเร็ว
กับข้าวยกขึ้นโต๊ะ แต่ไป๋ซู่หลินตักข้าวใส่ชามหนึ่ง แล้วแบ่งกับข้าวออกมาต่างหาก
“พ่อครับ นี่พ่อจะ...”
จู้ซิ่วจือเอ่ย “พ่อแกจะเอาข้าวไปส่งให้ไอ้หม่าแก่ที่ปากหมู่บ้านน่ะ”
“ไอ้หม่าแก่ที่ขายเหล้าปลอมน่ะเหรอ?”
ไป๋ซู่หลินถลึงตาใส่ “อะไรคือเหล้าปลอม? แค่ใส่น้ำเพิ่มนิดหน่อยเอง”
อู๋ไป๋ “...”
แบบนี้ก็คือเหล้าปลอมไม่ใช่เหรอ?
“ไอ้หม่าแก่เป็นอะไรไป? คราวที่แล้วผมยังเจอเขาอยู่ที่ปากหมู่บ้านเลย สุขภาพก็ดูดีนี่ครับ”
จู้ซิ่วจือว่า “หลายวันก่อน ไอ้หม่าแก่ไปดักกระต่ายที่ภูเขาด้านหลัง แล้วไปเจอผีเข้า พอกลับมาก็ล้มหมอนนอนเสื่อเลย”
“ไอ้หม่าแก่ไม่เคยมีเมีย ตอนนี้ไม่มีใครดูแล ส่วนใหญ่พ่อแกนี่แหละคอยเอาข้าวเอาน้ำไปให้”
“เจอผี?” อู๋ไป๋ทำหน้าแปลกเต็มที่
ไป๋ซู่หลินว่า “ฉันรู้ว่าพวกคนหนุ่มสาวไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่บางอย่างไม่เชื่อก็ไม่ได้”
“ไอ้หม่าแก่ตั้งแต่วันนั้นกลับมา ก็กลายเป็นคนเพ้อเจ้อ พูดจาเลอะเทอะ จนแม่หมอประจำหมู่บ้านไปทำพิธีเรียกขวัญให้ถึงค่อยดีขึ้นหน่อย”