กลับจากบ้านไอ้หม่าแก่
อู๋ไป๋เขียนใบสั่งยาฉบับหนึ่ง ยื่นให้ไป๋ซู่หลิน
คืนนั้น หลังจากทุกคนหลับกันหมดแล้ว อู๋ไป๋กำชับหลินตั้นจวงไว้สองสามประโยค แล้วก็จากไป
มาถึงภูเขารูปเต้านมที่ไอ้หม่าแก่บอก
เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่หลายปี จึงชินกับภูมิประเทศแถบนี้ดี
ภูเขาลูกนี้สูงไม่ถึงสองร้อยเมตร เพราะรูปทรงของมัน ชาวบ้านเลยเรียกมันแบบนั้นมาตลอด
อู๋ไป๋มาถึงอีกด้านของภูเขา เนินเขาถูกหิมะทับถมจนมิดแล้ว
สัมผัสจิตแผ่ขยาย
ทันใดนั้น อู๋ไป๋ยกมือโบกเบา ๆ ลมพายุพัดกระหน่ำ กวาดหิมะปลิวฟุ้งทั่วฟ้า
หิมะที่เพิ่งตกใหม่ยังร่วนซุย ถูกพายุพัดกวาดหายไป
กลางเนินเขา เผยให้เห็นรอยทางกว้างและลึก
อู๋ไป๋เข้าไปใกล้เพื่อตรวจสอบ เห็นได้ชัดว่าเป็นรอยของสิ่งมีน้ำหนักมากผ่านไป จึงกดทับหิมะจนแน่นแข็ง
ดูท่าไอ้หม่าแก่คงไม่ได้โกหก
เหตุใดเผ่ามังกรดำจึงปรากฏตัวในหมู่บ้านไป๋สือ? มาเพื่ออะไร? เรื่องนี้ต้องสืบให้กระจ่าง
อู๋ไป๋สงสัยว่าพวกมันมาเพราะสองตายาย
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง สองตายายอยู่ที่หมู่บ้านก็จะไม่ปลอดภัย
อู๋ไป๋กะทิศทาง แล้วแกะรอยตามทางไป
ข้ามภูเขาผ่านเนิน
อู๋ไป๋พบเกล็ดสีดำแข็งปานเหล็กที่ตีนเขาสูงห้าร้อยเมตรเศษ
นี่พิสูจน์ว่าเส้นทางที่เขาตามมานั้นถูกต้อง
อู๋ไป๋ติดตามต่อไป ข้ามเขาลูกเตี้ยอีกสองลูก จู่ ๆ ก็หยุดลง
ที่นี่เขาคุ้นเคยดี ตอนแรกก็ที่นี่แหละที่พบดอกสุริยัน
บัดนั้น เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เห็นแสงไฟกองหนึ่ง