มู่จิ่วโจวมองอู๋ไป๋ แววตาฉายแวววิบวับ
คำพูดของอู๋ไป๋ คนอื่นอาจฟังแล้วงุนงงเหมือนอยู่ในเมฆหมอก รู้สึกว่าล้ำลึก
แต่เขาตอนนี้เป็นขั้นเทพ แล้วซาบซึ้งได้ลึกซึ้งที่สุด อู๋ไป๋พูดไม่ผิดสักนิด
แต่อู๋ไป๋ไม่ใช่ขั้นเทพ แล้วเขาไปรู้เรื่องของขั้นเทพได้ยังไง แถมความซาบซึ้งยังดูลึกซึ้งกว่าขั้นเทพอย่างเขาอีก
อู๋ไป๋ก็สังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของมู่จิ่วโจว เลยพลิกบทสนทนาว่า:
"แน่นอน ที่ผมพูดไปทั้งหมดนี่ ก็แค่หลักการที่อาจารย์ปู่ผมสอนมา จะถูกต้องมั้ย ก็ขึ้นอยู่กับเฒ่ามู่ว่าจะค่อยๆ ตระหนักรู้และซาบซึ้งถึงขอบเขตปัจจุบันของตัวเองนะ"
มู่จิ่วโจวก็ถึงบางอ้อ เขาลืมไปเลยว่าเบื้องหลังอู๋ไป๋ยังมีอาจารย์ปู่ที่น่ากลัวมากอยู่
ตอนนี้เขายิ่งสงสัยใคร่รู้ในตัวอาจารย์ปู่ของอู๋ไป๋มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
"เฒ่ามู่ทะลวงถึงขั้นเทพแล้ว เรื่องน่ายินดีแพร่หลายแบบนี้ต้องฉลองใหญ่หน่อย คืนนี้ทุกคนดื่มให้เต็มที่เลย"
อู๋ไป๋เสนอ
ทุกคนก็เห็นด้วยด้วยความยินดี
คืนนั้น เกือบทุกคนเมาแอ๋
วันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋ถูกหลินตั้นจวงปลุกจนตื่น
"อยากได้อีกแล้วเหรอ?"
อู๋ไป๋หรี่ตา มุมปากคาบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
หน้าสวยของหลินตั้นจวงแดงซ่านขึ้นฉับพลันทันใด นี่มันคำพูดจัญไรอะไรกัน?
"รีบตื่นแล้วกลับไปห้องตัวเองซะ"
อู๋ไป๋กอดเธอไว้ในอก มือเริ่มอยู่ไม่สุข
"เมียจ๋า เธอนี่ถอดกางเกงแล้วไม่จำเรื่องราวนี่ไปเรียนมาจากใคร?"
หลินตั้นจวงกดมืออู๋ไป๋ไว้อย่างเกร็งๆ