หยวนเสี่ยวจวี๋ร้องกรีดร้องออกมาอย่างเสียงแหลมคม
อู๋ไป๋และอีกสองคนตัวแข็งค้างตาค้าง
ถึงขั้นแข็งแกร่งอย่างหมิงชวน เมื่อเผชิญหน้าฉู่ซวิน กลับบอบบางราวกระดาษ โดนนิ้วเดียวบดขยี้จนแตกละเอียด
ร่างกายสูงหลายร้อยเมตร บ่ากว้างราวภูผา พังถล่มราวภูเขาถล่ม เลือดเนื้อกระจัดกระจาย แหลกลาญเป็นเศษซากเกลื่อนพื้น
"นี่มันยังเรียกว่าคนอยู่ไหม?"
ซีเหมินอวิ้นยี่ตาแข็งทื่อ สายตาเลื่อนลอย
มันโดนขู่จนขาสั่น
อู๋ไป๋ยิ้มขื่น "ไม่ใช่ธรรมดาจริง ๆ เลยฉู่สวิน เพดานสุดยอดด้านพลังการต่อสู้ ทั้งที่นี่ยังเป็นแค่ร่างที่เกิดจากลมหายใจ แม้แต่ร่างแยกยังไม่นับ"
แสงสีทองหนึ่งสายพุ่งออกจากซากศพที่แหลกสลาย มุ่งขึ้นสู่ขอบฟ้า
นั่นคือจิตวิญญาณเทพของหมิงชวน
เมื่อการฝึกฝนไปถึงระดับหนึ่ง จิตวิญญาณเทพกับร่างกายจะเป็นสองหน่วยที่แยกจากกัน
หากจิตวิญญาณเทพหลบหนีไปได้ ก็จะยืมร่างอื่นฟื้นคืนชีพใหม่
ฉู่ซวินส่งเสียงฮึดในลำคอเบา ๆ อย่างไม่แยแส
วูบเดียว เมืองเสินล่ว่ทั้งเมืองถูกจิตเทพปิดล้อมไว้หมดจด
คนอื่นรับรู้ไม่ได้ แต่อู๋ไป๋ที่ฝึกญาณมาแล้วกลับรู้สึกได้ชัดเจนราวกับเห็นต่อหน้า
จิตเทพของฉู่ซวินแข็งแกร่งเกินคำบรรยาย
จิตวิญญาณเทพของหมิงชวนถูกขังนิ่งอยู่กลางอากาศทันที
"จอมมารฉู่ ถ้าเจ้าทำร้ายเขา ฉันสาบานว่าจะเล่ะเจ้าเป็นพันชิ้นหมื่นชิ้น!"
หยวนเสี่ยวจวี๋กรีดร้องอย่างเจ็บปวดจนแทบขาดใจ
สายตาของฉู่ซวินหล่นลงบนตัวนาง
"ฉางคง ตอนที่เจ้าอยู่ในจุดสูงสุดของชีวิต บางทีอาจมีคุณสมบัติพอจะยืนอยู่ตรงหน้าฉัน แต่ตอนนี้เจ้าพูดแบบนี้ ไม่รู้สึกตลกขบขันกับตัวเองบ้างเลยเหรอ?"