อู๋ไป๋หัวเราะเยาะอย่างไม่ใยดี “ไปเลย วิ่งให้เร็วหน่อย ช้าไปกลัวแกจะขี้แพ้แบบไม่ทันได้ดมกลิ่น”
ใบหน้าของหยวนเสี่ยวจวี๋เย็นชืดจนน่าเกลียด
แต่อู๋ไป๋กลับเต็มไปด้วยรอยเยาะเย้ย
โลกมีพี่เก่าเฝ้าอยู่ ด้วยพวกแค่นี้จะสร้างคลื่นลมอะไรได้?
หยวนเสี่ยวจวี๋ย่อมรู้ถึงการมีอยู่ของพี่เก่า ไม่อย่างนั้นก็คงบุกไปโลกนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอจนถึงตอนนี้
หมิงชวนตะคอกเสียงดัง “อู๋ไป๋ หลบหนีไม่ใช่สไตล์ของแก”
“หลบไม่ใช่สไตล์ฉันจริง แต่หาทางตายก็ไม่ใช่สไตล์ฉันเหมือนกัน”
อู๋ไป๋จ้องเขาเย็นชา “ไม่ว่าชาติก่อนเธอกับฉันจะมีความแค้นอะไรกัน แต่ชาตินี้ มันต้องจบกันให้ได้ หมิงชวน รอวันที่ฉันตามหาแกเถอะ”
หมิงชวนโกรธจนคุมตัวไม่อยู่ ยกมือฟันฝ่ามือเข้ามา
ลมฝ่ามือของเขาน่าสะพรึงอย่างปกติธรรมดาไม่เป็น แต่ก็ไม่อาจทำอะไรม่านแสงนี้ได้
“เทพสูงสุดผู้ยิ่งใหญ่ กลับต้องพึ่งร่มเงาผู้อื่นเพื่อจะมีชีวิตอยู่ ช่างน่าขันจริง ๆ”
“แกมีสิทธิ์อะไรมาหัวเราะเยาะพี่อู๋ ผีตายด้านอย่างแกถูกพี่อู๋ฟันกลางเอวจนขาดครั้งนั้น ยังกล้ามาอวดโอ้อีก ขอถามหน่อยแกเอาหน้าจากไหนมา?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตอบโต้ไม่ยอมแพ้
หมิงชวนคำรามออกมาเสียงแหลม
เขาไม่สนใจอู๋ไป๋และพวกอีกต่อไป หันกายกลับ อ้าปากดูดกระชาก กลืนดื่มราวกับวาฬและวัว พลังชี่แห่งชีวิตอันมหึมาถูกดูดเข้าสู่ร่าง
ทั้งสามของอู๋ไป๋รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า สภาพของเขากำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ
“หมิงชวน เราไปกันเถอะ โอกาสที่จะฆ่าเขายังมีอีกเพียบ”
หยวนเสี่ยวจวี๋ยังพอมีสติอยู่บ้าง