อู๋ไป๋กวาดตามองอู๋หมิงซานที่สีหน้าย่ำแย่ แล้วเดินเข้ามา พูดว่า:
"ไอ้โง่ ไปหาไม้ฟืนมาเยอะๆ หน่อย ที่เหลือยกให้ข้า"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พยักหน้า ฟิ้ว! ไร้เงาทันที
อู๋ไป๋เดินหน้า เลือกตรงส่วนลำตัวหนาที่สุดของงูหลามดำ ยกมีดร่วงลง ตัดเนื้อสดออกมาชิ้นหนึ่งหนักหลายสิบชั่ง
ไม่นาน ซีเหมินอวิ๋นอี้ขนฟืนกลับมา
อู๋ไป๋ก่อไฟตั้งหม้อ ทุกอย่างลื่นไหล ทำจนชำนิชำนาญเหลือหลาย
มองอู๋ไป๋ใช้หิมะล้างเนื้อให้สะอาด ตัดเป็นชิ้นๆ ใส่ลงไปในหม้อ แล้วที่เหลือใช้ไม้บรรทัดสีดำเสียบวางบนไฟย่าง
น้ำในหม้อเดือด เกิดฟองปุดๆ
สีย่างค่อยๆ กลายเป็นเหลืองทอง หยดไขมันไหลลงกองไฟ เกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ เปลวไฟพุ่งขึ้น
ผู้มีพลังที่กระจายอยู่โดยรอบตะลึงงัน เนื้อนี้กินได้รึ?
หมู่บ้านเกิดใหม่ หออสูรทมิฬ รวมทั้งคนต่างเผ่า แต่ละคู่ตามองอู๋ไป๋อย่างดุร้าย
พอย่างได้ที่ อู๋ไป๋บอกซีเหมินอวิ๋นอี้: "ไอ้โง่ ไปเรียกทุกคนลงมา เตรียมกินข้าว"
ซีเหมินอวิ๋นอี้วิ่งปราดเร็ว
ไม่นาน ก็พาหลินตั้นจวงกับพวกพ้องลงมาจากยอดเขา
ผู้คนแสดงท่าทางประหลาด ที่นี่อันตรายถึงเพียงนี้ อู๋ไป๋อุตส่าห์พาเด็กมาด้วย ราวกับไปเที่ยวพักผ่อน สะเพร่าเกินไปแล้ว
"ท่านอู๋ เสร็จยัง?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้จ้องละห้อย น้ำลายสอไหลยืด เขารอจนไม่ไหวแล้ว
อู๋ไป๋ยิ้มว่า: "ใกล้แล้ว โรยเครื่องปรุงก็ได้ที่ละ"
อู๋ไป๋หยิบเครื่องปรุงใส่ลงในหม้อ แล้วโรยบนเนื้อย่างอีกหน่อย