ในวันนั้นอู๋ไป๋หนีออกมาจากเมืองเทพประทานพร ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้อยู่ห่างจากเมืองนี้มากนัก
ใช้เวลาแค่หนึ่งถึงสองชั่วยาม อู๋ไป๋ก็มาถึงเมืองเทพประทานพร
เมืองเทพประทานพรเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด ประตูเมืองปิดสนิท แม้จะต้องการเข้าไปก็ต้องผ่านการตรวจค้นอย่างรัดกุม เกรงว่าอู๋ไป๋จะปลอมตัวเป็นใครสักคนแอบเข้าไปอีก
พวกเขากลัวจริง ๆ
อู๋ไป๋ปลอมตัวเป็นอี้หมิงเจิง ทำให้เผ่าปีกเทพบาดเจ็บล้มตายไปมากมาย
แต่คราวนี้ อู๋ไป๋ไม่ได้ตั้งใจจะแอบเข้าไปเลย
อู๋ไป๋และพวกลงจอดหน้าเมือง
คนบนกำแพงเมืองยังไม่ทันจะถามอะไร ก็เห็นอู๋ไป๋ชกออกไปหนึ่งหมัด
คลื่นหมัดพัดกลืนไปทั่ว
“บึ้ม...”
ประตูเมืองสูงหลายสิบเมตรถล่มลงมาทันที
“เผ่าปีกเทพ อู๋ไป๋มาเยี่ยมเยือน ยังไม่ออกมารับรองเร็ว ๆ?”
อู๋ไป๋ตะโกนด้วยความโกรธ เสียงดังราวกับสายฟ้าฟาด กวาดไปทั่วทั้งเมืองเทพประทานพร
ทั้งกลุ่มยืนรออย่างเงียบงัน... รอให้คนของเผ่าปีกเทพปรากฏตัวออกมา
ทันใดนั้น สีหน้าของอู๋ไป๋ก็เปลี่ยนไปด้วยความตกใจ
หลินตั้นจวงเห็นว่าอู๋ไป๋ทำท่าไม่ธรรมดา รีบถามทันที “สามี มีอะไรหรือเปล่า?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า...”
อู๋ไป๋หัวเราะออกมาเสียงดังลั่น
ทุกคนมองเขาอย่างงงงวย
“อู๋เฒ่า นายเป็นบ้าอะไรหรือเปล่า? หัวเราะน่าขนลุกชะมัด”
อู๋ไป๋ดีใจจนห้ามไม่ได้ หันไปมองหลินตั้นจวง “น้องหลี่ตื่นแล้ว”
“อะไรนะ?” หลินตั้นจวงก็ตกใจไม่แพ้กัน
แสงวาบหนึ่ง ร่างเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
“เสี่ยวหลี?”
หลินตั้นจวงทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ
น้องหลี่ขยี้ตา ยังงัวเงียอยู่ พอได้ยินเสียงของหลินตั้นจวงก็เงยหน้าน้อย ๆ มองมา ยิ้มแฉ่งน่ารัก เปล่งเสียงเล็ก ๆ ใส ๆ ว่า “โอเค”
หลินตั้นจวงตื่นเต้นอุ้มน้องหลี่ขึ้นมา “เสี่ยวหลี เป็นยังไงบ้าง?”
น้องหลี่มองหลินตั้นจวงด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข “โอเค”
ทุกคน “......”
“สามี ตรวจดูให้หน่อยสิ ว่าน้องหลี่มีที่ไหนไม่สบายตัวหรือเปล่า?”
อู๋ไป๋เดินเข้าไปตรวจดู
“เหมือนเดิม ไม่มีปัญหาอะไร”
ตั้งแต่น้องหลี่หมดสติเขาก็ตรวจดูแล้ว ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรผิดปกติ
ยิงอิงบอกว่าภายในตัวน้องหลี่มีพลังอันแข็งแกร่งสองสายปะทะกัน อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอหมดสติ
แต่ว่าทำไมน้องหลี่ถึงตื่นขึ้นมากะทันหัน อู๋ไป๋ก็บอกเหตุผลอะไรไม่ได้