อู๋ไป๋และเสี่ยวชิงเดินเข้าไปในเมือง กลิ่นเลือดคละคลุ้งอบอวลไปทั่วบรรยากาศ พื้นดินเต็มไปด้วยรอยเลือดสีแดงเข้มเป็นหย่อม ๆ ทุกหนแห่ง
"ทำไมไม่เห็นชาวเผ่ามารสักคนเลย"
เสี่ยวชิงกวาดสายตามองรอบ ๆ ไม่พบชาวเผ่ามารแม้แต่คนเดียว
ปกติบนถนนใหญ่จะเห็นชาวเผ่ามารที่ถูกขื่อมือขาไว้เดินไปมาทั่วไปหมด
ใบหน้าของอู๋ไป๋เย็นชา "พวกเขาอาจจะเพื่อล้างแค้นเรา จึงลงมือสังหารหมู่ทั้งเมือง"
สีหน้าของเสี่ยวชิงเคร่งขรึม "เหล่าขยะเหล่านี้ ทำอะไรพวกเราไม่ได้ ก็เลยเอาความโกรธไประบายใส่ชาวเผ่ามารแทน"
อู๋ไป๋ถอดหายใจออกมาเบา ๆ "ชาวเผ่ามารเหล่านี้ สุดท้ายก็ถูกพวกเราทำให้ต้องเดือดร้อน"
"กร๊ก... กร๊ก..."
ขณะนั้นเอง เสียงล้อเกวียนกลิ้งดังขึ้น
อู๋ไป๋และเสี่ยวชิงหันไปมองตามเสียง
เห็นเพียงเกวียนม้าง่าย ๆ ไม่กี่คันมาจากด้านไกล บนเกวียนบรรทุกศพเต็มคัน เลือดไหลนองอยู่เต็มพื้น
เกวียนม้ามาถึงตรงหน้า
"หนุ่ม ๆ ทั้งสอง พวกนายมาจากโซนไหน ศพพวกเผ่ามารชั้นต่ำโซนนั้นเคลียร์เสร็จยัง?"
ชายหนุ่มผู้นำที่ถือดาบมองเห็นอู๋ไป๋กับเสี่ยวชิง จึงเอ่ยทักทาย ดาบในมือของมันเปื้อนเลือดครั่นคราม ดูเหมือนเพิ่งฆ่าคนมาไม่นาน
"เคลียร์เสร็จแล้ว"
อู๋ไป๋กล่าวเรียบ ๆ
สายตาของเขาเลื่อนไปที่เกวียนบรรทุกศพ ความเจตนาสังหารในแววตาพลุกพล่าน
ศพบนเกวียนมีทั้งคนชรา ผองคนแก่ หญิงและเด็ก ดูท่าเผ่าเสินอี้ลงมือสังหารหมู่โดยไม่เลือกหน้า
ชายหนุ่มอิจฉาว่า "งั้นพวกนายก็เร็วจริง ๆ พวกฉันก็ซวย ถูกแบ่งไปโซนในเมือง ตรงนั้นเผ่ามารเยอะสุด ฟันจนพี่ ๆ เป็นทีมแขนเกร็งหมด"
แววตาของอู๋ไป๋เย็นเยียบ กล่าวเรียบนิ่ง "งั้นก็ลำบากหน่อยนะพวกนาย ฟันเสร็จหรือยัง?"
ชายหนุ่มยิ้ม "ฟันมาสองวันเต็ม ๆ กว่าจะฟันเสร็จก็เพิ่งจะเนี่ย... พี่ชื่ออะไรหรือ? พองานเสร็จฉันเลี้ยงสุรา"
"อู๋ไป๋"
ชายหนุ่มอึ้งไปชั่วขณะ กำลังงงว่าทำไมไม่ใช่แซ่เหวย?
เพราะคนทั้งเผ่าเสินอี้ล้วนใช้แซ่เหวย
ทว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังมันกลับสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน
"นาย... นายคืออู๋ไป๋?"
คนหนึ่งของเผ่าเสินอี้ร้องออกมาด้วยความตกใจจนใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ชายหนุ่มถึงกับได้สติ ใบหน้าขาวซีดเสียโลหิตสีในทันที
"อู๋ไป๋... นะ... นายมาทำอะไรตรงนี้?"
แสงสีดำสนิทกะพริบ