ผู้อาวุโสสูงสุดเผ่าเสินอี้กระตุ้นดาบยาวในมือ ปราณดาบเย็นเยียบพุ่งฟาดขึ้นไปอย่างรุนแรง
“เคร้ง...”
ดาบฮุ่นตุ้นฟันลงบนใบดาบโดยไม่มีการเสแสร้งใด ๆ เสียงดังกังวานของโลหะปะทะกันจนแสบแก้วหู
คลื่นพลังจากแรงปะทะสะเทือนฮือถลาออกไปทุกทิศ
ร่างของผู้อาวุโสสูงสุดเผ่าเสินอี้พุ่งตกลงสู่พื้นอย่างรุนแรง
ตกไปได้ราวร้อยเมตรจึงรักษาสภาพท่ายืนไว้ได้ ดาบยาวในมือดังกึกก้องสั่นไม่หยุด
เขาเงยหน้ามองอู๋ไป๋ แววตาเต็มไปด้วยความตกตลึง
“เจ้าไม่ใช่ขั้นเซียนลึกลับ”
อู๋ไป๋ยิ้มเงียบ ๆ “ฉันเคยบอกเมื่อไหร่ว่าฉันเป็นขั้นเซียนลึกลับ?”
ดวงตาของผู้อาวุโสสูงสุดเผ่าเสินอี้หดเกร็ง อายุเพียงเท่านี้ แต่มีฝีมือจนสามารถผลักเขาถอยได้... ถ้าให้เวลาผ่านไปอีก ใครจะกดขี่เขาลงได้?
“แม้จะไม่ใช่ขั้นเซียนลึกลับก็เถอะ การที่ข้าจะสังหารเจ้าก็ง่ายดายเหมือนหยิบสิ่งของจากกระเป๋า”
ผู้อาวุโสสูงสุดเผ่าเสินอี้ยกมือลูบใบดาบเบา ๆ
ดาบยาวเหมือนถูกปลุกชีวิตให้ตื่น แสงเย็นวาบวาบ สั่นสะเทือนต่อเนื่องพร้อมเสียง “ฮืม ๆ” ดังขึ้น
“ฟัน!”
เขาเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีอู๋ไป๋ก่อน
ฟันดาบกลางอากาศใส่อู๋ไป๋
ปราณดาบยาวร้อยเมตรเย็นเยียบเหมือนมีฤทธิ์ฉีกม่านฟ้า พุ่งตัดเข้าหาอู๋ไป๋
ดวงตาอู๋ไป๋หดเกร็งเล็กน้อย พลังอาณาทั่วร่างพุ่งสูงขึ้น
“ฆ่า...”
เสียงตะโกนโกรธกรีดกราวก้องฟ้าก้องแผ่นดิน
อู๋ไป๋เหวี่ยงดาบ พุ่งเข้าสังหารอีกฝ่ายอย่างดุดัน
ต่อปราณดาบร้อยเมตรที่ฟันตัดลงมา อู๋ไป๋เหมือนไม่เห็นเสียด้วยซ้ำ
บนฟ้า ธนูยักษ์สิบคันตึงสายรอเวลา
“ซู...”
“ซู...”
“ซู...”
ลูกศรยาวหลายเมตรสิบดอก พุ่งเหมือนลำแสงดำสิบสายปะทะใส่ปราณดาบที่ฟันลงมา
เสียงระเบิดก้องหูก้องฟ้า
ปราณดาบถูกยิงแตกกระจาย พายุสยองขวัญม้วนคลุ่มออกไปทุกทิศเหมือนก้อนเมฆ
อู๋ไป๋พุ่งเข้าถึงตัวอีกฝ่ายแล้ว ปราณดาบเย็นดุจน้ำค้างแข็ง มุ่งตัดลำคออีกฝ่ายโดยตรง
“เคร้ง...”
ดาบปะทะดาบ ผู้อาวุโสสูงสุดเผ่าเสินอี้เหวี่ยงดาบสะบัดดาบฮุ่นตุ้นออก
ทั้งสองปะทะกันเป็นจังหวะเดียว เสียงโลหะดังกังวานถี่ยังไม่ทันขาด คลื่นกระแทกจากการปะทะวนเป็นวง ๆ แผ่ออกไปรอบด้าน
ท่าไม้ตายของอู๋ไป๋เปิดกว้างโจมตีเต็มที่ หนักหน่วงและดุดัน
ผู้อาวุโสสูงสุดเผ่าปีกเทพรับมือทุกกระบวนท่า ทั้งรุกและรับ