คำพูดของซีเหมินหยุนอี้ทำให้บรรยากาศเงียบกริบไปทั้งลาน
ใบหน้าของเหลยเทียนชิงและพวกเขาเคร่งเครียดลงทันที
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่โหลวกวานตี้
ใบหน้าของโหลวกวานตี้ขึ้นสลับแดงขึ้นดำ อยากจะฉีกปากของซีเหมินหยุนอี้ให้แหลก
คำพูดนั้นช่างเหมือนถอดเสื้อผ้าของเขาออกหมดปล้ำแขวนคอขึ้นโชว์แล้วเฆี่ยนต่อหน้าคนทั้งโลก
ยะโสตัวเองเป็นผู้แข็งแกร่งรุ่นเยาว์อันดับ 45 ของจัดอันดับซิงเยว่ แต่กลับทำเรื่องหึงหวงจนละเมิดกฎของสำนัก หน้าตัวเองจะเอาไว้ที่ไหน?
ที่สำคัญ เรื่องนี้อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของต้นเสวียนเหลย ความผิดนี้เขารับไม่ไหว
"พูดเพ้อเจ้ออะไรนะ! ไม่มีเรื่องแบบนั้น! อย่ามากล่าวหาฉันตรงนี้!"
โหลวกวานตี้ตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวเต็มหน้า
ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริงขึ้นมา หน้าของเขาจะไปวางไว้ที่ไหน?
โหลวกวานตี้เป็นคนรักเกียรติภูมิของตัวเองเสมอมา ยอมให้เรื่องอื้อฉาวอย่างหึงหวงปรากฏขึ้นกับตัวเองไม่ได้เด็ดขาด
"ฉันพูดเพ้อเจ้อ? เดี๋ยวฉันฟาดตบกลับไปสองฟาดเลย!"
"เด็กหนุ่มหัวคนหน้าหมูคนนั้นเมื่อกี้ลงมือกับฉัน หลายคนเห็นกันตา ไม่เชื่อก็เรียกเขามาเผชิญหน้าสิ!"
ซีเหมินอวิ๋นอี้จ้องมองโหลวกวานตี้ "ดูสิ ระดับบำเพ็ญไม่ได้แปลว่าเป็นคนดี ทำแล้วไม่กล้ารับ ไอ้ขี้แพ้ จงดูให้ดี"
ซีเหมินหยุนอี้หันไปมองเซียนสาวเหยียนเยว่ ยกมือทั้งสองข้างประกบรูปแตร แล้วตะโกนลั่นว่า "รุ่นพี่เหยียนเยว่ ผมชอบคุณ!"
ทุกคนในที่ตกตะลึงงันทันที
พวกเขาไม่เคยเห็นใครกล้าขนาดนี้มาก่อน
เซียนสาวเหยียนเยว่เป็นใคร? เธอคือสุดยอดสาวอัจฉริยะอันดับ 49 ของจัดอันดับซิงเยว่ คนธรรมดาเห็นเมื่อไรก็ต้องอับจนหนทางเทียบเคียง