อู๋ไป๋โกรธจัด
“เถี่ยฉุย ออกมา”
จิตเทพของอู๋ไป๋แผ่เข้าไปในหอคอยกาลเวลา เรียกเถี่ยฉุยที่อยู่ในดาบใหญ่
เถี่ยฉุยบินออกมาจากดาบ ดวงตายังงัวเงียอยู่เลย
“เจ้านาย มีอะไรหรอ”
ครั้งก่อนที่มันกลืนร่างวิญญาณของฉางคงไป มันก็เข้าสู่การหลับใหลนับแต่นั้น
จริง ๆ แล้วอู๋ไป๋อิจฉาเถี่ยฉุยเป็นที่สุด มันแค่กินให้อิ่ม แล้วนอนหลับอย่างสบาย พลังฝึกฝนก็แข็งแกร่งขึ้นเอง
“เถี่ยฉุย หิวหรือยัง”
“ไม่หิวค่ะ ครั้งก่อนกินอิ่มมากเลย ยังย่อยไม่หมดเลย”
“งั้นน่าเสียดายเลย ข้างนอกมีร่างวิญญาณอยู่ต้นหนึ่ง แต่ถ้าไม่หิวก็ช่างเถอะ”
ดวงตาเถี่ยฉุยเปล่งประกายวิบวับ “เจ้านาย ร่างวิญญาณอยู่ไหนคะ เถี่ยฉุยหิวมากเลย ครั้งก่อนกินไม่อิ่มด้วย”
อู๋ไป๋: “……”
เถี่ยฉุยลูบท้องแบน ๆ ของตัวเอง “เจ้านายดูสิคะ ท้องหดแฟบจนเป็นแผ่นแล้ว”
อู๋ไป๋: “……”
เขาปล่อยเถี่ยฉุยออกจากหอคอยกาลเวลา
ทันทีที่เถี่ยฉุยออกมา ยังไม่ทันที่อู๋ไป๋จะพูดอะไร สายตาของมันก็มองตรงไปที่ต้นเสวียนเหลย
“ว้าว เป็นวิญญาณต้นไม้อายุหลายพันปีเลยนะ”
เถี่ยฉุยกลืนน้ำลายลงคอ ดูน่ารักเหมือนแมวเหมียวตัวน้อยจอมเจรจา
อู๋ไป๋พูดว่า “เถี่ยฉุย สู้มันได้ไหม”
“ขอแค่เป็นร่างวิญญาณ ไม่มีอะไรสู้เถี่ยฉุยได้หรอกค่ะ”
เถี่ยฉุยพูดอย่างอวดดี
“ไปเลย กินให้อิ่มท้อง!”
“ขอบคุณค่ะเจ้านาย เจ้านายใจดีจริง ๆ”
เถี่ยฉุยบินตรงไปยังต้นเสวียนเหลยอย่างดีใจ
ตั้งแต่เถี่ยฉุยปรากฏตัว ต้นเสวียนเหลยก็ตกตะลึงจนหน้ามืด
จิตวิญญาณดาบ
สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ร่างวิญญาณทั้งหมด
ต้นเสวียนเหลยตกใจจนหมดสภาพกึก กิ่งก้านที่พลิ้วไหวระรื่นก็แขวนห้อยตุ้บตั๊บ