อู๋ไป๋ไม่ได้พูดเล่น ถ้าลงมือเมื่อไรก็คือศัตรู
เจียงอิ้งเยว่ถูกพลังกดดันของอู๋ไป๋ข่มไว้ ไม่กล้าลงมืออีก แต่ความโกรธบนใบหน้าไม่ได้ลดลง
"เจ้าหุบเขาเจียง ระหว่างคุณกับพี่หมู่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
เจียงอิ้งเยว่พูดเย็นชา: "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?"
อู๋ไป๋ยักไหล่ หมุนตัวเดินไป: "ไม่พูดก็ตามใจ เดี๋ยวฉันจะไปบอกเป่าเอ๋อร์เดี๋ยวนี้ว่าผู้หญิงเห็นแก่ตัวอย่างคุณเป็นน้าสาวของเธอ"
สีหน้าเจียงอิ้งเยว่เปลี่ยนไปเล็กน้อย พุ่งเข้าไปขวางอู๋ไป๋
"ประมุขหุบเขาเจียงคิดว่าขวางฉันได้เหรอ?"
เจียงอิ้งเยว่โกรธ: "อู๋ไป๋ นายต้องการอะไรกันแน่?"
"ข้อแรก เป่าเอ๋อร์เป็นน้องสาวของฉัน ฉันจะช่วยเธอทวงความเป็นธรรม ข้อสอง สนองความอยากรู้อยากเห็นของฉันหน่อย"
เจียงอิ้งเยว่โกรธจนแทบคลั่ง ข้อสองนี่มันไร้ยางอายเกินไปแล้ว
อู๋ไป๋พูดยั่ว: "ถ้าไม่พูด ฉันจะถือว่าที่เดาไว้ก่อนหน้านี้ถูก คุณโดนพี่หมู่ปล้ำ"
เจียงอิ้งเยว่โกรธจนตัวสั่น กำหมัดแน่น
ถ้าไม่เกรงกลัวพลังของอู๋ไป๋ คงพุ่งเข้ามาฆ่าเขาไปแล้ว
"อู๋ไป๋ นายนี่ไร้ยางอายจริงๆ!"
อู๋ไป๋ยักไหล่ "ข้อนี้เรียนมาจากซีเหมินอวิ้นอี้"
เจียงอิ้งเยว่จ้องเขม็งใส่อู๋ไป๋ ไม่พูดอยู่ครึ่งค่อนวัน
อู๋ไป๋พูดเรียบๆ: "จริงๆ แล้วที่ฉันอยากรู้เรื่องนี้ให้กระจ่าง ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง คือเพื่อรักษาโรคของพี่หมู่ให้หาย"
"เขาป่วยเหรอ? เป็นอะไร?" เจียงอิ้งเยว่ถามอย่างร้อนรน
อู๋ไป๋สายตาล้อเลียน ผู้หญิงคนนี้ชอบพี่หมู่อย่างชัดเจน แต่ยังยอมตายไม่ยอมรับ