อู๋ไป๋ดื่มน้ำไปสองสามอึก ฝืนสะกดความคลื่นไส้ในใจไว้
เขามองเย่จิ้งซูด้วยสายตาเย็นชา "บอกมาเถอะ ยังไงแน่ เธอถึงจะยอมปล่อยพวกเขา"
"สามวัน อู๋ไป๋ ฉันต้องการให้นายอยู่กับฉันสามวัน"
อู๋ไป๋พูดอย่างเย็นชาว่า "เย่จิ้งซู อะไรก็ควรมีขีดจำกัด อย่าทำอะไรให้ถึงที่สุด"
"ฉันแค่ให้นายอยู่กับฉันสามวัน มันเกินไปเหรอ"
เย่จิ้งซูยิ้ม "วางใจเถอะ ฉันจะไม่ให้นายขึ้นเตียงกับฉันหรอก แค่เล่นด้วยกันสามวัน เหมือนตอนเราเคยคบกัน"
"อู๋ไป๋ แค่สามวัน สามวันหลังจากนั้น นายพาฉันออกนอกประเทศ แล้วฉันรับรองว่าพวกตาแก่สองคนนั่นจะไม่เสียหายแม้แต่เส้นผมเดียว"
"แน่นอน นายก็ปฏิเสธได้นะ งั้นก็ตายกันหมด นายฆ่าฉัน ฉันก็จะฆ่าพวกเขา"
อู๋ไป๋โกรธจนไฟลุก
ไซเหมินอวิ๋นอี้ดูแคลน "...เวร! เปิดหูเปิดตาจริงๆ ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงไร้ยางอายอย่างแกมาก่อน"
"เอางี้มั้ย ตาเฒ่าอู๋เป็นคนเจ้าระเบียบ เรื่องมากขั้นเทพ ฉันน่ะไม่มีข้อห้าม อะไรสกปรกก็กล้าแตะทั้งนั้น ให้ฉันอยู่กับแกสามวัน แล้วแถมให้อีกสามวันดีกว่า"
เย่จิ้งซูทำหน้ารังเกียจ "แกน่ะเหรอคู่ควร"
"...เวร! แกคิดว่าพ่ออยากนักหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะตาเฒ่าอู๋ นายน้อยอย่างข้าจะยอมเอามือดีๆ ไปแตะขี้หมาเน่าๆ น่ะเหรอ"
เย่จิ้งซูทำหน้าดุร้าย "แกอยากตายหรือไง"
"ไม่ ฉันอยากเชือดแก" ไซเหมินอวิ๋นอี้ยิ้มเหี้ยม
เย่จิ้งซูชี้ไปที่ไซเหมินอวิ๋นอี้ "แกต้องตายในมือฉันแน่"