หลังจากซีเหมินอวิ๋นอี้และชิงหลวนออกไปได้กว่าชั่วโมง อู๋ไป๋ก็ได้รับสาย
“ท่านอู๋ ลูกน้องเหลียงหย่วนตายหมดแล้ว สองผู้เฒ่าหายตัวไป”
อู๋ไป๋แววตาเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็ง
ที่จริงเขาเดาผลลัพธ์ไว้แล้ว แต่ยังแอบหวังริบหรี่ว่าสองผู้เฒ่าอาจปลอดภัย
“ต้าซา นายกับชิงหลวนตรวจสอบให้ละเอียดหน่อย เผื่อเจอเบาะแสอะไร”
“เข้าใจแล้ว! ท่านอู๋ อย่าเพิ่งร้อนใจ รอข่าวผมก่อน”
วางสาย อู๋ไป๋โทสะพลุ่งพล่าน
“คุณคะ สองผู้เฒ่าบุญหนัก ต้องไม่เป็นอะไรแน่”
หลินตั้นจวงกุมมืออู๋ไป๋เอาไว้ เอ่ยเสียงเบา
อู๋ไป๋พยักหน้าหงึก ๆ
ผ่านไปอีกกว่าชั่วโมง มู่จิ่วโจวกลับมาแล้ว
“เฒ่ามู่ เจออะไรบ้างไหม”
มู่จิ่วโจวส่ายหน้า “ฉันตามนางไปถึงโรงแรมจิ่นเจียง นางเข้าห้องแล้วไม่ออกมาอีกเลย สั่งแค่อาหารเย็น ฉันถามพนักงานเสิร์ฟแล้ว ในห้องมีนางคนเดียว”
อู๋ไป๋ถอนหายใจ “เฒ่ามู่ ลำบากนายแล้ว!”
จากนั้นพูดกับหลินตั้นจวง “เมีย พรุ่งนี้พอนางออกจากโรงแรม เธอให้คนไปติดกล้องในห้องนางนะ”
หลินตั้นจวงพยักหน้า
โรงแรมจิ่นเจียงเป็นธุรกิจของตระกูลหลิน การที่เย่จิ้งซูพักอยู่ที่นั่น คือการยั่วยุซึ่ง ๆ หน้าชัด ๆ
เรื่อยมาจนถึงหลังเที่ยงคืน
ซีเหมินอวิ๋นอี้ส่งข่าวกลับมาอีกครั้ง เขากับชิงหลวนตรวจตราแถวหมู่บ้านไป๋สืออยู่หลายรอบ ไม่พบอะไรเลย
ผู้หญิงอย่างเย่จิ้งซูน่ะ เขารู้จักดี ถึงจะขี้ริษยา ฟุ้งเฟ้อ แต่ก็มีหัวคิดอยู่บ้าง