เย่จิ้งซูแม้ในแววตาจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่กลับพูดอย่างหนักแน่นว่า “อู๋ไป๋ นายไม่มีทางฆ่าฉันหรอก ฉันรู้จักนายดีเกินไป”
“นายฉลาดเป็นกรด ฝีมือรบไร้เทียมทาน ฆ่าคนไม่กะพริบตา แต่มีจุดอ่อนร้ายแรงอย่างหนึ่ง คือแคร์คนรอบข้างมากเกินไป”
“ถ้านายฆ่าฉัน ไป๋ซู่หลินกับจู้ซิ่วจือก็ต้องตาย แล้วนายจะจมอยู่กับความรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต”
“ทุกครั้งที่นายนึกถึงพวกเขา ก็จะนึกถึงฉัน ไม่มีวันลืมฉันไปชั่วชีวิต ฉันน่ะอยากเห็นเลยว่านายจะฆ่าฉันรึเปล่า”
นัยน์ตาอู๋ไป๋แดงก่ำ ปราณชั่วร้ายพวยพุ่งทั่วร่าง
หลินตั้นจวงก้าวเข้าไป แล้วค่อยๆ จับมืออู๋ไป๋ไว้เบาๆ “สามี อย่าหลงกล รีบช่วยท่านผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนเถอะ”
อู๋ไป๋อดกลั้นไม่อยู่ เปล่งเสียงคำรามออกมา แล้วสะบัดมือเหวี่ยงเย่จิ้งซูออกไป
“เย่จิ้งซู ถ้าสองท่านผู้ใหญ่ขาดแม้แต่เส้นผมสักเส้น ฉันจะทำให้นายอยู่ไม่เป็นสุขไปจนตาย ฉันสาบานเลย”
เย่จิ้งซูกลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะลั่น “อู๋ไป๋ คนที่เข้าใจนายดีที่สุดในโลกก็คือฉัน นายยอมรับไหม?”
ซีเหมินอวิ่นอวี่เต็มไปด้วยความรังเกียจ “…เชี่ย! ผู้หญิงคนนี้มันบ้าชัดๆ”
เหลียงหย่วนพูดว่า “ท่านอู๋ มอบเธอให้ข้าเถอะ ข้ารับประกันเลยว่า ภายในสามชั่วโมงจะถามที่อยู่ของสองท่านผู้ใหญ่ออกมาให้ได้”
เย่จิ้งซูหัวเราะอย่างคนเสียสติ “อู๋ไป๋ ฉันต้องไปแล้วนะ”
“คิดจะไป? นายนี่มันฝันกลางวัน” หลินฉิงพูดจาดุดัน
เย่จิ้งซูหัวเราะอย่างได้ใจ “คุณชายหลินอยากให้ฉันอยู่ต่อเหรอ?”