อู๋ไป๋ขำขื่อในใจ แต่เขาเข้าใจนิสัยของไป๋ซู่หลินดี
วัยหนุ่มเคยเป็นครูสอนหนังสือในหมู่บ้านมาหลายปี เอกลักษณ์แท้จริงของเขาก็คือคนจริงจังเคร่งระเบียบ ชอบบรรยายสั่งสอน
อู๋ไป๋รู้ว่าถ้ากล้าโต้ตอบวันนี้ต้องถูกตวาดซะเลือดตา
ถ้าพูดถึงการตวาดคน ไป๋ซู่หลินขึ้นสองไม่มีใครกล้าขึ้นหนึ่ง เขาตวาดคุณได้สองวันสองคืน
"พ่อพูดถูกแล้ว เด็กรุ่นนี้มันเสียมารยาทจริง ๆ ไม่รู้จักรักษาสุขภาพตัวเองเลย...พ่อวางใจได้ ผมจะไม่เอาอย่างพวกเขาเด็ดขาด"
ไป๋ซู่หลินทำหน้าเคร่ง "อย่ามาพูดลมโป้ปให้ฉันฟังนะ ดูสิ ผอมบางเหมือนก้านฟาง แล้วยังกล้าพูดแบบนี้...เนี่ย ตั้งแต่กลับมาแล้ว เลิกนิสัยไม่ดีพวกนั้นให้หมด อีกไม่กี่วันนี้ให้แม่ทำของอร่อย ๆ ให้กิน"
"ครับ ขอบคุณพ่อ ขอบคุณแม่!"
"ภายในหนึ่งเดือน เพิ่มน้ำหนักให้ได้สิบชั่ง ผู้ชายเต็มตัวคนหนึ่ง ผอมจนลมพัดก็ล้ม ไหนเลยจะมีความเป็นลูกผู้ชายสักนิด?"
อู๋ไป๋ขำขื่อในใจ ".......พ่อครับ ผมมีร่างกายที่ดูดซึมได้ยาก จะอ้วนอาจยากหน่อย ห้าชั่งได้ไหม?"
"อ้วนยากก็กินเยอะ ๆ เข้าไป ตั้งแต่วันนี้ฉันจะคอยดูว่าเจ้ากินข้าวตรงเวลา"
อู๋ไป๋ขำขื่อในใจ หนึ่งสิบชั่งนี่ ต่อไปเขาจะบินได้อีกไหมเนี่ย?
"ลุงวางใจได้ หม่อมฉันจะช่วยคอยจับตาลุงอู๋ให้ รับรองเพิ่มยี่สิบชั่งภายในหนึ่งเดือน"
ไป๋ซู่หลินขมวดคิ้ว "เจ้าอย่าไปว่าเขา ดูตัวเองก่อนเถอะ ผอมเหมือนเสาไฟฟ้า...เจ้าก็กินเยอะ ๆ บ้าง"
"อ่อ...ครับลุง ผมจะกินเยอะ ๆ แน่นอน"
ซีเหมินหยุนอี้ไม่กล้าพูดอะไรแล้ว น่ากลัวจริง ๆ
"ทำอะไรน่ะ ลูกเพิ่งกลับมา ปากหนักน้อย ๆ ลงหน่อย"
จู้ซิ่วจือพูดด้วยความไม่พอใจ
ไป๋ซู่หลินหน้าตึง "ฉันแก้นิสัยไม่ดีของเขา ผิดตรงไหน?"
"ไม่ผิดไม่ผิด พ่อพูดถูกทุกอย่าง ผมแก้ ผมจะแก้แน่นอน!"