“นึกถึงเรื่องต้องมาลับมือกับฉันก็เลยยิ้มแบบนี้สินะ”
อู๋ไป๋กำลังยิ้มสดใสอยู่ฟรี ๆ ฉู่ซวิ่นก็เงยหน้ามองมา ถามขำ ๆ
“เอ่......ผมเห็นพวกคุณได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบนาน เลยดีใจจริง ๆ”
อู๋ไป๋เก็บยิ้มทันที ทำหน้านิ่งสบาย
“พี่เอ๋า เจ้าฉู่ คุณสองคนไม่เจอกันนานแสนนาน คงมีเรื่องเยอะที่ต้องคุยกัน ผมไม่รบกวนแล้ว......ผมกลับบ้านก่อนนะ ขอตัว!”
อู๋ไป๋หายวับไปเลย ไม่มีแม้แต่เงา
.......
ภูเขาเฟิ่งหมิง ห้องรับแขก ทุกคนมาพร้อมหน้า
ผู้ใหญ่ยิ้ม เด็ก ๆ วิ่งเล่นกันเสียงฮือฮา ครึกครื้นชะมัด
“นายว่าไงนะ? เจ้าเฒ่าอู๋ไปภูเขาโอลิมปัส?”
ซีเหมินยุนอี้หน้าเปลี่ยนสีทันที
หลินตั้นจวงเพิ่งกลับมาไม่นาน พยักหน้า “พี่เอ๋าเล่ามาอย่างนั้นค่ะ”
“สมองเจ้าเฒ่าอู๋มันโดนตีเหล็กหรือไง? ไปภูเขาโอลิมปัสคนเดียว นี่มันไปหาความตายชะมัด!”
ซีเหมินยุนอี้ลุกขึ้นยืนทันที “ไม่ต้องพูดมาก รีบไป พวกเราไปตามหาเจ้าเฒ่าอู๋”
“ใจเย็นก่อน” หลินตั้นจวงห้ามเอาไว้ แล้วอธิบาย “พี่เอ๋าบอกว่าการรบระดับนั้นไม่ใช่สิ่งที่พวกเรามีคุณสมบัติเข้าร่วม ให้พวกเรารออยู่ที่บ้านอย่างใจเย็น”
“ระดับฝีมือของเจ้าเฒ่าอู๋ยังต่ำกว่าพวกเราอีก......ถึงแม้ความสามารถด้านการต่อสู้เขาจะเหนือกว่าเราก็จริง แต่องค์จริงของซูสกับอาธีน่าไม่ใช่ของเล่น เจ้าเฒ่าอู๋ต้องเจ็บตัวแน่นอน”
เสี่ยวชิงปลอบว่า “ใจเย็น ๆ ก่อน เมื่อพี่เอ๋าบอกให้อยู่บ้านรออย่างใจเย็น ก็ย่อมมีเหตุผลของเขา......อีกอย่าง นายเคยเห็นอู๋ไป๋เจ็บตัวกันที่ไหน?”
“ลองคิดดูสิ ฉู่ซวิ่นพาอู๋ไป๋ไปเกือบเดือน หนึ่งเดือนนั่นคงไม่ได้แค่ดื่มเหล้าคุยเล่น......บางทีตอนนี้อู๋ไป๋อาจก้าวถึงขั้นครึ่งก้าวจักรพรรดิเหมือนพวกเราแล้วก็ได้”
ซีเหมินยุนอี้ลูบหัวตัวเอง “จริงด้วย! หมึกยักษ์ตัวนี้ ไม่เคยเป็นพวกทำขาดทุนเลย ถ้าไม่มั่นใจ มันคงไม่บ้าบิ่นไปภูเขาโอลิมปัสหรอก”