ดาบฮุ่นตุ้นกวาดคลื่นพลังอันน่าสยดสยอง ส่งเสียงกึกก้องราวดั่งระฆังดาบ
หนึ่งดาบฟันออกไป
ปราณดาบจำนวนมหาศาลพุ่งฟันขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยตรง
"เกรียว..."
ปราณดาบที่พุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้าถูกอู๋ไป๋ฟันทำลายไปนับไม่ถ้วนด้วยดาบเพียงเส้นเดียว
ท่ามกลางพายุที่ซัดสวาบ อู๋ไป๋กวาดดาบอีกครั้ง
เสียงระเบิดกึกก้องสั่นสะเทือนฟ้าดิน
เสี่ยวชิง ซีเหมินอวิ๋นอี้ หลินตั้นจวง และคนอื่น ๆ ต่างลงมือพร้อมกัน
รอบกายหลินตั้นจวงไอมารพุ่งทะลักราวกับทะเล หอกมารกวาดพุ่งชน ปลุกระลอกคลื่นอันบ้าคลั่งและระยิบระยับ
ปราณดาบจำนวนมากถูกกระแทกจนระเบิดกระจาย
ซีเหมินหยุนอี้กำพัดพับไว้ในมือ สะบัดเบา ๆ หนึ่งครั้ง ปราณอัปมงคลก็พัดพาซัดสวาบออกไป
เสี่ยวชิงผนึกมือข้างเดียว ขนนกสีเขียวค่อย ๆ ประกอบร่างเป็นหมาป่ายักษ์ คำรามพุ่งออกไป
ทุกคนระบำท่ามกลางปราณดาบที่แผดเผาทั่วทุกทิศ
ดาบฮุ่นตุ้นดังเสียงขับก้องไม่หยุด ดูท่าจะตื่นเต้นเป็นที่สุด
อู๋ไป๋ฟันทำลายปราณดาบหลายร้อยสายในคราเดียว แล้วหัวเราะร่ำว่า "แค่นี้เองเหรอ? พวกคุณลุง ดูท่าจะดูถูกพวกเราเกินไปแล้วนะ"
ดวงตาชายหนวดเคราแพะเย็นชาดุดัน "นายคิดว่ามันมีแค่นี้เหรอ?"
เขาผนึกมือทั้งสองข้าง พลังงานไหลทะลักราวกระแสน้ำขึ้น ทะลักเข้าสู่เจิ้นใหญ่
"ฮืม..."
ม่านพลังกั้นสั่นสะเทือน
ปราณดาบที่พุ่งลงมาจากฟากฟ้ากลับเปลี่ยนเป็นสีทอง
อู๋ไป๋ฟันดาบหนึ่งครั้ง
"เกรียว..."
ปราณดาบสีทองกว่าสิบสายถูกกระแทกจนระเบิดกระจาย
และอู๋ไป๋เองกลับถูกแรงระเบิดกระเด็นตกจากอากาศ
เขาทรงตัวไว้ได้ แล้วเงยหน้ามอง... เห็นหลินตั้นจวงและคนอื่น ๆ ก็ถูกกระเด็นตกจากอากาศเช่นกัน
ปราณดาบสีทองเหล่านี้ พลังทำลายเพิ่มขึ้นหลายเท่าจากเดิม
"โอ๊ยยย..."
ซีเหมินหยุนอี้ร้องตกใจ
หลบไม่ทัน เสื้อผ้าถูกปราณดาบบาดจนฉลุ ตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก
"เฒ่าเต่าแก่ แม่งแทบขี้ใส่กางเกงตาย!"
ซีเหมินหยุนอี้ยกมือขึ้น ปราณอัปมงคลคลุกคลี ก่อตัวเป็นรอยฝ่ามือสีดำขนาดยักษ์ ทุ่มกระแทกขึ้นสู่ท้องฟ้า
ปราณดาบสีทองจำนวนมากถูกตบจนระเบิดกระจาย เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
คิ้วดาบของอู๋ไป๋ขมวดเล็กน้อย แล้วกลับเก็บดาบฮุ่นตุ้นคืน
"เกรียว..."
พลังบรรลังพุ่งทะลักออกจากร่าง เสื้อผ้าพองขยาย เส้นผมยาวฟู้สะบัดระริก