เนินเขาเล็ก ๆ ที่กดซีเหมินหยุนอี้ไว้อยู่ไม่ใหญ่โตอะไร ด้วยพลังฝึกตนระดับปัจจุบัน เขายกมันขึ้นได้สบาย
แต่อู๋ไป๋ก็เจ้าเล่ห์ ทำให้เนินเขานี่เหมือนติดหนึบอยู่บนหลังเขาไปเลย ยกขึ้นได้ แต่เอาออกไม่ได้
"อู๋เฒ่า ฉันผิดแล้ว ขอเถอะ... เอาของพวกนี้ออกจากฉันหน่อย มันหนักมาก"
ซีเหมินหยุนอี้หน้าฟกช้ำดำเหลือง เดินส่ายไปมาแบกภูเขาทั้งลูก ท่าทางน่าสงสารจับใจขอขมาโกโธ่
แต่อู๋ไป๋ก็ไม่แคร์เขาเลย
"หลายวันมานี่แอบกินประโยชน์จากฉันไปเยอะแล้วใช่ไหม กลัวว่าฉันจะได้ยินใช่ปะ งั้นก็แบกมันไปให้เต็มที่เลย"
ตัวดี ๆ นี่มันก่อกวนไม่เลิกตลอดเวลา ไม่จัดการไม่ได้จริง ๆ
เสี่ยวชิงเดินมาหา หน้าเต็มไปด้วยความยินดีเมื่อเพื่อนเดือดร้อน
"ซีเหมิน รู้ตัวเองตอนนี้เหมือนอะไรไหม? เหมือนด้วงกุมภีล์กลิ้งลูกมูลวัว ฮ่าฮ่าฮ่า......"
ซีเหมินหยุนอี้เจ็บแค้นจนฟันคม พูดด้วยความโมโห "นายรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าอู๋เฒ่าการได้ยินฟื้นกลับมาแล้วใช่ไหม?"
"ใช่จ้ะ"
"งั้นทำไมไม่บอกฉัน?"
"บอกแล้วฉันจะได้ดูละครสุดมันส์ของนายตอนนี้ยังไงล่ะ?"
"นายต่ำต้อยเกินไปแล้ว!"
เสี่ยวชิงยิ้มจนตาเหลือกเหลืองเป็นเส้น
เขาหันไปถามอู๋ไป๋ "การได้ยินของนายฟื้นเต็มร้อยหรือยัง?"
อู๋ไป๋ส่ายหัว "เพิ่งฟื้นได้แค่บ้าง ถ้าจะให้หายขาดต้องรออีกไม่กี่วัน"
"งั้นก็ดี ถ้านายยังไม่ได้ยินอีก ลำดับญาติของนายจะได้ลดลงไปอยู่รุ่นหลานเสียแล้ว"
เสี่ยวชิงยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มหน้า "ซีเหมินไป 'เยี่ยมใจ' นายทุกวันเลย กินประโยชน์เต็ม ๆ... ที่สำคัญนายไม่ได้ยิน ยังขอบคุณเขาอีกต่างหาก"
ปากของอู๋ไป๋กระตุกอย่างรุนแรงหลายครั้ง
"ไม่ใช่ฉัน! ไม่ใช่ฉันทำ! ฉันไม่เคยทำเลย... อู๋เฒ่า อย่าเชื่อนกจมูกยาวตัวนี่สิ"
ซีเหมินหยุนอี้ปฏิเสธติดกันสามรอบเหมือนผู้ชายขี้โกงที่ถูกจับได้กลางคัน
อู๋ไป๋แวบหนึ่งในแววตามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "หนักไหม?"
"อืม" ซีเหมินหยุนอี้พยักหน้ารัว ๆ ขอขมาอย่างน่าสงสาร "อู๋เฒ่า ฉันรู้สึกตัวเองแบนจะตายอยู่แล้ว ขอเถอะ เอาของพวกนี้ออกจากฉันหน่อย"
"เอาออกไม่มีทาง แต่ฉันเปลี่ยนให้เป็นก้อนเล็กกว่านี้ก็ได้"
แสงดำสลัววาบผ่าน
กระบี่ฮุ่นตุ้นปรากฏในมือ
พลังกระบี่พลิ้วไหวไปมา