ชายเคราแพะมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาเย็นชา แก้มกระตุกเล็กน้อย
ไม่คิดว่าฝ่ามือหนึ่งของเขา ไม่เพียงไม่ได้ฆ่าอู๋ไป๋ แม้แต่บาดเจ็บสาหัสยังไม่เกิดขึ้นเลย
คำพูดเมื่อกี้พูดไว้เต็มปากเกินไป...ทำให้หน้าเขาร้อนวูบวาบ
อู๋ไป๋ขยับกายเบา ๆ แล้วตะโกนยั่วโมโห "พ่อหมอ มาอีกสิ"
ใบหน้าชายเคราแพะเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ความฆาตกรรมในดวงตากดไว้ไม่อยู่
ถ้ายังฆ่าอู๋ไป๋ไม่ได้อีก หน้าของเขาก็จะหายไปหมดแล้ว
"เกรี้ยว..."
ปราณดุร้ายพุ่งทะยานออกจากร่างของเขา
"อู๋ไป๋ ถึงเวลาจบแล้ว!"
มุมปากอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย "ใช่ ถึงเวลาจบแล้ว"
พูดจบ อู๋ไป๋เหวี่ยงดาบ ร่างกลายเป็นแสงพุ่งเข้าฟันอย่างดุเดือด
พลังไหลบ่าอยู่ในฝ่ามือชายเคราแพะ
แต่พอเขาจะลงมือ ตัวเขากลับปรากฏตัวอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยปราณมรณะ ทั้งมืดมนและน่าขนลุก
แดนมรณะ
อู๋ไป๋กับชายเคราแพะหายตัวไปอย่างแปลกประหลาด เหล่าเทวทูตต่างตกใจ
"คนหายไปไหน?"
เทวทูตหนึ่งถามด้วยความตกใจ
"ได้ยินมาว่ามือของอู๋ไป๋มีหอกาลเวลา ไม่ใช่ว่าถูกดูดเข้าไปข้างในหอนั่นเหรอ?"
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ "พวกแกอยากรู้ไหมว่าพวกเขาไปอยู่ไหน?"
เหล่าเทวทูตหันไปมองซีเหมินหยุนอี้
ซีเหมินหยุนอี้พูดโดยไม่กลัวตาย "เรียกพ่อมา เรียกแล้วฉันจะบอก"
ใบหน้าของเทวทูตหลายคนเย็นชา
หนึ่งในนั้นพูดเสียงเย็น "อู๋ไป๋ยุ่งยากมาก เจ้าเด็กนี่มีเล่ห์กลพิศวง ไม่เช่นนั้นเราจับพวกเขาไว้ก่อนดีไหม กันเหนียว"
"พูดถูกแล้ว มีพวกเขาเป็นตัวประกัน อู๋ไป๋ก็จะลังเล ไม่ตายก็ต้องตาย"
เทวทูตทั้งเก้าหันไปมองซีเหมินหยุนอี้และคนอื่น ๆ ดวงตาแลบแสงโหดเหี้ยม
"ไม่ว่าอู๋ไป๋จะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไร วันนี้เขาก็ต้องตาย"
"ความผิดที่ใหญ่ที่สุดของเขาคือเชื่อมั่นในตัวเองเกินไป ทิ้งพวกเจ้าไว้ที่นี่ โง่เขลาอย่างที่สุด"
หลินตั้นจวงพูดเสียงเย็น "พวกแกตั้งใจจะลงมือกับเรางั้นเหรอ?"
เทวทูตหนึ่งยิ้มเหยเก "เก่งเอาเรื่องนะแก"
ซีเหมินหยุนอี้พูดอย่างดูแคลน "แนะนำว่าอย่าทำแบบนี้ เพราะพวกแกกำลังตามหาความตาย"
เทวทูตหนึ่งสั่นหน้าเย็น ๆ
มือทั้งสองประกอบอาคม
ฝ่ามือขนาดมหึมาปรากฏกลางอากาศ ตวัดตรงมายังซีเหมินหยุนอี้และคนอื่น
"ฟ้าผ่า..."