“ไอ้ปลาโง่ ฉันใช้ถึงขั้นอาวุธวิญญาณระดับสูงจัดการแกนะ ยังจะนับว่าแกตายอย่างมีเกียรติเลย”
อู๋ไป๋ถือกระบี่พลางชี้ไปมา พลางพูดไปด้วย
“แล้วทำไมนายไม่ไปตายซะเองล่ะ”
“แกว่าไงนะ”
“ข้าน้อยบอกว่าท่านอู๋หล่อเหลางามสง่า รูปงามสง่าผ่าเผย สูงใหญ่สง่างาม เก่งกาจขั้นสุด...”
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก
“หุบปากเลย แกจะมาเล่นต่อคำคมกับฉันรึไง”
“ท่านอู๋อยากเล่นต่อคำคมหรือขอรับ แม้ความรู้น้อยจะสู้ท่านอู๋ไม่ได้ แต่ก็พอมีความรู้อยู่บ้าง”
อู๋ไป๋ “...”
ไอ้ปลาโง่ไร้ยางอาย
“อยากมีชีวิตอยู่ไหม”
“อยากๆๆ... ท่านอู๋ดูน้ำใจงาม ขอบคุณท่านอู๋ที่ไว้ชีวิต ปลาน้อยจะจดจำไปชั่วชีวิต ไม่มีวันลืม”
อู๋ไป๋เอากระบี่เคาะหัวมัน “แกมันก็ไม่มีฟันอยู่แล้ว จะมาเล่นลิ้นกับฉันทำไม”
“รากบัวหยกขาวสามท่อน ฉันจะไม่ย่างแก”
อู๋ไป๋ยื่นข้อเสนอ ตอนเจอไอ้ปลาโง่นี่ครั้งแรก มันให้รากบัวหยกขาวเขามาท่อนหนึ่ง นั่นเป็นสมุนไพรชั้นยอดระดับสูง
“ตกลง” ปลาคาร์ปตอบทันควัน
อู๋ไป๋เต็มไปด้วยความกังขา “ตอบตกลงซะง่ายดาย ต้องหลอกฉันแน่”
“หลอกแกขอให้ตายทั้งตระกูล”
“เออๆ เชื่อแกสักครั้งก็ได้”
อู๋ไป๋โยนมันลงบ่อ
ปลาคาร์ปว่ายวนบนผิวน้ำอย่างอารมณ์ดีสองรอบ แล้วโผล่หัวขึ้นมาจากผิวน้ำ “ไอ้หนูโง่ ไปไกลๆ เลยนะแก ยังจะเอารากบัวหยกขาวอีก ฝันไปเถอะ”
“ไอ้ปลาโง่ แกสาบานไว้ไม่ใช่รึไง”
“แกโง่รึไง บ้านฉันมีแค่ฉันคนเดียว พ่อแม่ฉันเป็นใครฉันยังไม่รู้เลย ตายก็ตายสิ”