หยวนเหิงออกไปไม่นานก็กลับมา ในมือถือไหเหล้าหนึ่งใบกับจอกเหล้าอีกสามใบ
วางจอกเหล้าสองใบเรียงกัน รินเหล้าเต็ม
อู๋ไป๋พูดว่า “วันนี้ฉันไม่อยากดื่มเหล้า”
“เหล้านี่ไม่ใช่ให้แกดื่ม”
อู๋ไป๋มองเขาอย่างไม่เข้าใจ ไม่ใช่ให้ดื่มแล้วเอาไว้ทำอะไร?
“แกกับมู่มู่สาบานเป็นพี่น้องกันซะ”
อู๋ไป๋อึ้งไปเลย
หยวนเหิงพูดต่อ “แกไม่ใช่สาบานเป็นพี่น้องกับศิษย์ของไอ้เฒ่ามู่จิ่วโจวแล้วหรือ? แกกับมู่มู่ก็สาบานกันด้วยซะ”
อู๋ไป๋กับเหลยมู่มู่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“อู๋ไป๋ ไอ้หนู แกหน้านี่อันตรายเกินไป ต้องให้มู่มู่สาบานเป็นพี่น้องกับแก ฉันถึงจะวางใจให้นางตามแกไป”
เหลยมู่มู่เต็มไปด้วยความขัดขืน “อาจารย์ ท่านพูดอะไรน่ะ?”
“มู่มู่ อาจารย์หวังดีกับเจ้า ในยุคที่หน้าตาคือความถูกต้องแบบนี้ หน้าแบบอู๋ไป๋นี่อันตรายเกินไป”
“ก็หน้าแบบเขาเนี่ย ดึงดูดสาว ๆ เกินไป โดยเฉพาะเด็กสาวไร้เดียงสาอย่างเจ้า”
“ไอ้หนูนี่ดึงดูดผู้หญิง วาสนาดอกท้อแรงกล้า ฉะนั้นข้าต้องแก้ที่ต้นตอ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวภายหลัง”
เหลยมู่มู่หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ หยวนเหิงพูดตรงเกินไป
ส่วนอู๋ไป๋รู้สึกน้อยใจ หน้าตาดีไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อย อีกอย่าง เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้สักนิด
ก็จริงอย่างว่า คนเรามักมองแค่ภายนอก คิดว่าคนหล่อหรือคนสวยต้องไม่ซื่อสัตย์ ไม่อยู่กับที่
ในทางจิตวิทยามีศัพท์เฉพาะ เรียกว่า อคติแบบเหมารวม พูดถึงเรื่องนี้แหละ