เช้าวันรุ่งขึ้น
เหลยมู่มู่มาเรียกอู๋ไป๋กินข้าวเช้า
เมื่อคืนอู๋ไป๋กลับมาจากที่อ๋าวหวงก็ตีสี่ตีห้าแล้ว ไม่ได้ฝึกฝน ล้มตัวลงนอนเลย
ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ล้างหน้า แล้วมาที่ห้องอาหารกับเหลยมู่มู่
บังเอิญเจอเหลยเฉารานพอดี
อู๋ไป๋นั่งลง คีบเปาจึขึ้นมากัดหนึ่งคำ แล้วถามเหลยเฉารานด้วยเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจนว่า "ดูหน้าคุณอิดโรยนะ ผลการสอบสวนคงไม่ค่อยดีสินะ"
เหลยเฉารานพูดอย่างเคือง ๆ ว่า "ไอ้อูเจิ้นอวี่นี่ มันเป็นกระดูกแข็งที่เคี้ยวยากชะมัด"
"ฉันใช้ทั้งไม้แข็งไม้หวาน แต่มันไม่กินทั้งแข็งทั้งหวานเลย ทำให้ข้าแก่โมโหเสียจริง"
อู๋ไป๋ยกถ้วยขึ้น ซูบโจ๊กลูกเดือยเข้าไปหนึ่งอึก แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า "ไอ้อูเจิ้นอวี่นี่จิตใจแข็งแกร่ง เป็นพวกไม่ถึงแม่น้ำหวงเหอไม่ยอมตายใจน่ะ"
"ค่อย ๆ บดขยี้ไปเถอะ อย่าให้มันได้พักก็พอ"
เหลยเฉารานพยักหน้า
"คนร้ายที่ทำร้ายมู่มู่ถูกจับได้แล้ว ผมก็ควรกลับได้แล้ว ลูกเมียยังรออยู่ที่บ้านเลย"
เหลยมู่มู่ดูอาลัย "พี่อู๋ไป๋ จะไปแล้วเหรอ"
"มู่มู่ รอจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว มาหาผมที่เมืองจิ้นเจียงได้นะ"
"อื้ม" เหลยมู่มู่พยักหน้า
พวกเขาคุยกันสักพัก
เหลยเฉารานลุกขึ้นยืน "พวกคุณค่อย ๆ กินนะ ฉันจะไปขบกัดกระดูกแข็งอูเจิ้นอวี่ต่อแล้ว ฉันไม่เชื่อว่าจะงัดปากมันไม่ออก"
"ผู้อาวุโสเจ็ดช่างมีเขี้ยวฟันดีจริง ๆ"
เหลยเฉารานถลึงตาใส่อู๋ไป๋อย่างหมั่นไส้ แล้วหมุนตัวเดินออกไป