อู๋ไป๋มองเห็นอวี่อู๋ซินทำหน้าจริงจัง ก็อดยิ้มขำไม่ได้
“ว่าแต่ว่า ฝึกฝนของนายเป็นยังไง?”
อวี่อู๋ซินอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้ม “นายช่วยเล่าก่อนเถอะ ว่าระดับบำเพ็ญของนายเป็นยังไงกันแน่ ฉันรู้ว่านายเก่ง แต่ไม่เจอกันแค่ช่วงเดียว นายก้าวขึ้นถึงขั้นจักรพรรดิเลยหรือ......ฉันที่เคยหลงตัวเองขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกกระแทกจนเจ็บใจจริง ๆ”
“เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า ภูเขาสูงยังมีภูเขาสูงกว่า......เลยเป็นเรื่องธรรมดาที่จะเสียใจ ค่อย ๆ ชินไปเอง ถ้าฉันบอกว่าแค่ฝึกเล่น ๆ ก็เข้าขั้นจักรพรรดิแล้ว นายจะโดนกระตุ้นจนหยิบอิฐเขียวในมือฟาดหน้าตัวเองไหม?”
อวี่อู๋ซิน: "......."
ไอ้นี่ทำหน้าเต็ม ๆ ไปด้วยความคาดหวัง อยากเห็นนางหยิบอิฐเขียวฟาดหน้าตัวเองจริง ๆ นางจะโง่ขนาดนั้นได้ไง
อู๋ไป๋โบกมือ เปิดผนึกบนตัวอวี่อู๋ซิน
อวี่อู๋ซินเล่าเรื่องราวที่ตัวเองเจอให้อู๋ไป๋ฟังทั้งหมด
แถมท้ายยังไม่ลืมหลงตัวเองอีกรอบ พูดว่า “ก็โทษฉันสิ ที่เกิดมาสวยเกินไป ความงามคือบาปต้นตอ”
อู๋ไป๋: "......."
อวี่อู๋ซินหัวเราะ “เอาแบบนายนั่นแหละ”
อู๋ไป๋ยิ้ม “ไปกันเถอะ พานายไปแก้แค้น!”
อู๋ไป๋พาอวี่อู๋ซิน ร่างวาบเดียวก็มาถึงยอดเขาเซียนเหริน
แต่สภาพที่นี่แหลกลาญน่าดู!
ค่งฉวนกับเจ้าสิบสองยอดนอนแน่นิ่งกึ่งเป็นกึ่งตายอยู่บนพื้น สั่นเทิ้ม
“ท่านหญิงอู๋ซิน ได้พบกันอีกแล้ว”
ซีเหมินยุนอี่ยิ้มแฉ่งทักทายอวี่อู๋ซิน
อวี่อู๋ซินยิ้มบาง “ไม่เจอกันนาน ท่านซีเหมินยิ่งเรืองรองกว่าเดิม”
“ดูสิ ยังเป็นท่านหญิงอู๋ซินนี่แหละที่พูดเก่ง คนสวยปากหวาน”
ซีเหมินยุนอี่ยิ้มจนดูเหมือนคนเมียงไม่ทัน
อู๋ไป๋กลอกตา ชี้ไปที่คนนอนระเกะระกะเต็มพื้น “ฝีมือนาย?”
“อยู่เปล่า ๆ ก็เปล่า ก็เลยตบมันเล่นไปงั้น แถมพวกไอ้เวรพวกนี้ก็ไม่ใช่ของดีอะไร ตอนนั้นทีละคนทีละคนยังแอบคิดฆ่านายเลย”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย “กลิ่นอะไร?”
เสี่ยวชิงมองซีเหมินยุนอี่ด้วยสีหน้าหมั่นไส้
ซีเหมินยุนอี่ยิ้มเจื่อนเต็มหน้า “ไม่มีอะไร แค่ให้ของขวัญพวกมันหน่อย...เอ๊ะ แค่ปล่อยน้ำศักดิ์สิทให้พวกมันสักหน่อย”
น้ำศักดิ์สิท?
อู๋ไป๋แข็งทื่อทันที
ค่งฉวนพาเจ้าสิบสองยอดมารางนมัสการ ซีเหมินยุนอี่เลยปล่อยน้ำอุ่น ๆ ราดลงตัวพวกนั้นเต็มตัว