อู๋ไป๋กับเจียงอิ้งเยว่กลับมาที่โถงหลัก
สายตาของซีเหมินอวิ๋นอี้กวาดไปมาระหว่างทั้งสองราวกับเรดาร์ จนแน่ใจว่าเสื้อผ้าของทั้งคู่ยังเรียบร้อยดีถึงวางใจ
เขาชอบผู้หญิงสุกงอมแบบเจียงอิ้งเยว่ มีเสน่ห์ น่าค้นหา ดีกว่าพวกสาวน้อยตั้งเยอะ
หารู้ไม่ว่า เจียงอิ้งเยว่ดูเด็ก แต่ความจริงอายุอานามเป็นยายของเขาได้แล้ว
"ชิงเหลียน"
"ศิษย์อยู่ที่นี่"
หญิงสาวในชุดสีชมพูคนหนึ่งก้าวออกมาคารวะ
เจียงอิ้งเยว่กล่าว "ส่งคนไปจัดลานทางใต้ให้เรียบร้อย ให้พวกเขาได้พักผ่อน"
ชิงเหลียนรับคำแล้วหมุนตัวเดินจากไป
ซีเหมินอวิ๋นอี้ หลินฉิง และเหลียงหย่วน สบตากันด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ ได้อยู่ต่อแล้ว งั้นสาวงามแห่งหุบเขาเหมยฮวาก็ต้องเป็นของพวกเขาแล้วมิใช่หรือ?
ซีเหมินอวิ๋นอี้เข้ามาประชิดข้างอู๋ไป๋แล้วกระซิบที่ข้างหู "ท่านอู๋ ฝีมือไม่เบาเลยนะ ออกไปปุ๊บก็จัดการเจ้าหุบเขาเจียงได้เลย บอกข้าหน่อย ใช้วิธีไหน? ข้าจะได้ลอกมั่ง"
อู๋ไป๋ผลักใบหน้าเบ้อเริ่มของอีกฝ่ายออก "เปลี่ยนสรรพนามได้ไหม? จัดการอะไร? ต่อให้บอกวิธี ข้าก็ว่าเจ้าทำไม่ได้หรอก"
"เป็นไปไม่ได้ เรื่องจีบสาวน่ะ ข้าฉลาดนัก แค่ดีดนิ้วก็เข้าใจ"
อู๋ไป๋ยิ้มกริ่ม "กลเม็ดหนุ่มหล่อ เจ้าทำได้หรือ?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้: ???
"บ้าเอ๊ย! เจ้าว่าข้าขี้เหร่? ท่านอู๋ เจ้าว่าข้าหน้าตาด้อยกว่าเจ้าหรอกหรือ?"
"เออ ๆ เจ้าหล่อกว่า ข้าพอใจหรือยัง"
ซีเหมินอวิ๋นอี้บ่นงึมงำ "ข้าหล่อด้อยกว่าเจ้านิดนึงเท่านั้น มันจิ๊บจ๊อยจนมองข้ามได้เลย เพียงแต่สาวทั่วไปตาถั่ว มองไม่ออกว่าข้าเก่งกาจปานใด"