อู๋ไป๋แน่ใจว่าตัวเองจำไม่ผิด ต่อให้เขาจำผิด หลินฉิงกับเหลียงหย่วนก็จำผิดด้วยหรือ?
เขาเห็นซ่างกวนอวี่เฟยมีแววตาสับสน ไม่เหมือนแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขา
"เจ้าหุบเขาเจียง ขอยืมตัวสักครู่"
เจียงอิ้งเยว่เดินตามอู๋ไป๋มาด้านข้าง เอ่ยขึ้นก่อนว่า: "คุณรู้จักเหมยอู่จริง ๆ เหรอ?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย: "เธอชื่อเดิมว่าซ่างกวนอวี่เฟย เป็นเพื่อนของผม"
"ซ่างกวนอวี่เฟย ชื่อนี้เพราะกว่าเหมยอู่ตั้งเยอะ แต่ว่าเธอความจำเสื่อม คงจำพวกคุณไม่ได้แล้ว"
"ความจำเสื่อม?" อู๋ไป๋คิ้วกระบี่ขมวดเล็กน้อย
เจียงอิ้งเยว่พูดเสียงเบา: "ประมาณเดือนที่แล้วแหละ ก็ช่วงปีใหม่สองวันนั้น ฉันไปเมืองจิ้นเจียงแอบไปเยี่ยมเป่าเอ๋อร์ แต่น่าเสียดายที่ไปเก้อ ที่บ้านพวกคุณไม่มีใครอยู่เลย"
อู๋ไป๋ชะงักเล็กน้อย ตอนนั้นพวกเขาไปหมู่บ้านไป๋ฉือฉลองปีใหม่กับผู้ใหญ่สองท่าน ไม่อยู่ที่เมืองจิ้นเจียง ซ่างกวนอวี่เฟยก็เกิดเรื่องในตอนนั้น
เจียงอิ้งเยว่พูดต่อ: "ก็คืนนั้นแหละ ฉันเจอเหมยอู่ ตอนนั้นเธอบาดเจ็บสาหัส ฉันเลยช่วยไว้ตามทาง"
"ตอนนั้นเธอบาดเจ็บหนักมาก อาการน่าเป็นห่วง แล้วฉันก็ต้องรีบกลับ เลยพาเธอกลับมาด้วย เธอหมดสติไปหลายวันถึงฟื้นขึ้นมา"
"แต่พอฟื้นมาก็ความจำเสื่อม เรื่องราวก่อนหน้านี้จำอะไรไม่ได้เลย ฉันเห็นว่าเธอไม่มีที่ไป ก็เลยให้เธออยู่ต่อ ตั้งชื่อให้ว่าเหมยอู่"
อู๋ไป๋ถอนหายใจยาว: "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ มิน่าผมถึงหาเธอไม่เจอมาโดยตลอด ไม่คิดว่าจะถูกเจ้าหุบเขาเจียงช่วยไว้"