ทุกคนล้วนหวาดกลัว
โดยเฉพาะมั่วชิงเยว่ นางพบว่าตัวเองดูเหมือนจะสูญเสียการควบคุมแดนจิตภายในไปแล้ว
ตามหลักแล้ว นางควรจะเป็นดั่งเทพเจ้าที่นี่
แต่ตอนนี้ ภายใต้แรงกดดันของอู๋ไป๋ นางแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นก็ยังทำไม่ได้
ทั่วทั้งแดนจิตภายในภูเขาสั่นสะเทือน แผ่นดินไหว กำลังพังทลายลงเรื่อย ๆ
เขาทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?
หรือว่าเขาปิดบังระดับการบำเพ็ญไว้ตลอด หรือว่าใช้การ์ดเด็ดอะไรบางอย่าง?
นางโน้มเอียงไปทางอย่างหลังมากกว่า ถ้าอู๋ไป๋แข็งแกร่งขนาดนี้จริง ๆ ก่อนหน้านี้คงไม่ถูกนางปราบลงไปได้
ทั้งหมดนี้คือนางวางแผนไว้เอง คิดว่าแน่นอนแล้วกับตำแหน่งจอมทัพใหญ่เจ็ดแดน แต่ไม่คิดว่าตอนนี้จะกลายเป็นชุดแต่งงานให้อู๋ไป๋เสียได้
นางไม่ยอม
นางจะไม่มีวันยอมให้เรื่องหลุดออกจากการควบคุมของตัวเอง
นางพยายามดึงจี้ห้อยคออันหนึ่งออกมาจากหน้าอก
จี้นี้เป็นเพียงป้ายหยกเล็ก ๆ ชิ้นหนึ่ง บนนั้นไม่มีร่องรอยการสลักใด ๆ มีเพียงหยดเลือดสีแดงเข้มหยดหนึ่งที่ถูกผนึกอยู่ภายในป้ายหยก
“อู๋ไป๋ ตำแหน่งจอมทัพใหญ่เจ็ดแดนเป็นของฉัน ต่อให้เป็นนาย ก็ห้ามมาแย่งกับฉัน”
มั่วชิงเยว่ตะคอกเสียงแหบห้าว ทันใดนั้น นางก็พ่นเลือดหนึ่งคำออกไปใส่ป้ายหยก
เลือดถูกป้ายหยกดูดซับเอาไว้
ชั่วพริบตา ป้ายหยกก็พลันปะทุแสงสีแดงสดใสสว่างเจิดจ้า มาพร้อมกับอานุภาพมารที่น่ากลัว
ดวงตาของอู๋ไป๋หดเกร็งเล็กน้อย
เสียงดังเปรี๊ยะเบา ๆ ป้ายหยกก็ระเบิดออก
ทันใดนั้น แสงสีเลือดก็สาดส่องเต็มฟ้าดิน ร่างเงาขนาดมหึมาค่อย ๆ เผยกายออกมา
ไม่นานนัก แสงสีเลือดก็ค่อย ๆ งูดกลับเข้าไป