อู๋ไป๋ปล่อยซีเหมินหยุนอี้และคนอื่น ๆ ออกมา
ทุกคนต่างจ้องมองเงามังกรทองขนาดมหึมาบนท้องฟ้าด้วยความตกตะลึง
ที่นี่มีผนึกต้องห้าม ไม่สามารถบินบนอากาศได้
แต่ผนึกต้องห้ามตรงนี้ดูเหมือนจะทำอะไรเงามังกรทองไม่ได้
มังกรเป็นสัตว์แห่งท้องฟ้าอยู่แล้ว โดยเฉพาะนี่คือพลังขององค์อ๋าว ผนึกต้องห้ามที่นี่กดข่มเขาไม่ได้
“เฒ่าอู๋ นายกลายเป็นคนแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?”
ซีเหมินหยุนอี้ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เดี๋ยวค่อยอธิบายให้ฟัง”
อู๋ไป๋พูดพลางหันไปมองชายเผ่าปลามนุษย์ แล้วพูดว่า “เราต้องกลับแล้ว ลาก่อน”
“กลับไปกับพวกเราที่เผ่าปลามนุษย์เถอะ” อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น
อู๋ไป๋กับพวกตะลึงไปเล็กน้อย
ชายเผ่าปลามนุษย์พูดว่า “ข้ามองออก วิชายิ่งใหญ่ขนาดนี้นายใช้ได้ไม่กี่ครั้ง พวกเขาต่างอยากฆ่านาย นายกลับไปอันตรายมาก”
อู๋ไป๋ยิ้มเล็กน้อย ชายเผ่าปลามนุษย์คนนี้ทั้งความรู้และความสามารถในการต่อสู้ ล้วนเหนือกว่าคนธรรมดา
“น้ำใจของท่านข้ารับไว้ แต่ข้ายังมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องทำให้สำเร็จ ต้องกลับไปให้ได้”
“ถ้ามีเวลา ข้าจะไปเยี่ยมเผ่าปลามนุษย์ของพวกท่านแน่นอน”
ชายเผ่าปลามนุษย์ไม่ได้ยื้ออะไร กลับหยิบหอยสังข์ออกมาอันหนึ่ง ส่งให้อู๋ไป๋พร้อมพูดว่า “เป่าเจ้าหอยนี่ แล้วจะหาพวกเราเจอ”
อู๋ไป๋เก็บหอยสังข์ แล้วยิ้มพยักหน้า
“เสี่ยวอวี๋ เราไปกันเถอะ!”
ทั้งสองคนโบกมือให้ทุกคน แล้วดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกหายไป
“เราก็ควรกลับกันได้แล้ว”
ซีเหมินหยุนอี้แววตาเต็มไปด้วยฆาตกรรม “ตอนนี้พวกมันคือพวกแพ้ที่บอบช้ำ ถ้าเราไล่ทันได้ ก็จะทำการใหญ่ได้”