เสียวไกวในที่สุดก็มา
เธอแรกออกแรงตรวจสอบโซ่ทองคำบนตัวอู๋ไป๋
“โลหะลับเทียนเหยน... ทำไมมันถึงเป็นของอย่างนี้?”
เสียวไกวตกใจเล็กน้อย
อู๋ไป๋รู้สึกใจจม แล้วพูดว่า “ยังไง... แกก็ทำอะไรมันไม่ได้สินะ”
“โลหะลับเทียนเหยนแม้จะเป็นหนึ่งในโลหะที่หายากและแกร่งที่สุด แต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีจุดอ่อน ศิลาฮุ่นตุ้นสามารถต้านมันได้อย่างพอดี”
“เจ้านาย เรื่องนี้ให้เสี่ยวไตจัดการสิ เขาแก้ได้ง่าย ๆ เลย”
อู๋ไป๋ไม่มีเวลาคิดมาก รีบเรียกเถี่ยฉุยออกมาทันที
เถี่ยฉุยตาปรือๆ หาวเหง่าๆ แล้วถามอย่างน่ารักไร้เดียงสา
“เจ้านาย เรียกหนูมาทำไมเหรอ?”
อู๋ไป๋: "......" เจ้านายแบบนายนี่ใกล้ตายอยู่แท้ ๆ นายยังนอนหลับอยู่อีก
“อ้าว เข็มขัดทองของเจ้านายสวยจังเลย”
อู๋ไป๋: ???
เด็กคนนี้มันโง่เซ่อไปหน่อยจริง ๆ เรียกว่าเสี่ยวไตไม่ผิดเลยแม้แต่นิด
“เสี่ยวไต โซ่ทองคำนี่ทำจากโลหะลับเทียนเหยน ศิลาฮุ่นตุ้นต้านมันได้พอดี รีบช่วยตัดมันให้ฉัน”
เถี่ยฉุยพูดอย่างงัวเงียว่า “เจ้านายตัดเองก็ได้อยู่แล้ว”
อู๋ไป๋: "......" มือฉันขยับไม่ได้
เถี่ยฉุยทำเสียงโอ้เบา ๆ
จากนั้นก็ขับเคลื่อนดาบฮุ่นตุ้น ฟันลงมาหนึ่งที
“เคร้ง...”
โซ่ทองคำขาดกรั๊กตามเสียงนั้น
อู๋ไป๋หอบหายใจเสียงดัง ปรากฎว่าการได้หายใจอิสระเป็นเรื่องที่มีความสุขขนาดนี้
“เฮ้ย! ...ขาดง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?”
ซีเหมินยุนอี้เก็บโซ่ทองคำขึ้นมา แล้วพูดอย่างดุดันว่า “ของนี่แทบฆ่าเฒ่าอู๋ตาย ฉันจะช่วยนายกำจัดมันทิ้ง”
“เอามาให้ฉันนี่”
อู๋ไป๋แย่งมันมาอย่างไม่ไว้หน้า
เขาศึกษาอยู่พักหนึ่ง ลองขับเคลื่อนพลังเข้าไป
โซ่ทองคำเปล่งแสงทองอร่ามสว่างไสว
อู๋ไป๋ขว้างมันใส่ก้อนหินก้อนหนึ่งทันที
“มัด!”
“โครม...”
โซ่ทองคำกระแทกก้อนหิน แล้วเด้งลงพื้น นอนแผ่เหมือนงูตาย
อู๋ไป๋งง: “ทำไมมันไม่มีปฏิกิริยาเนี่ย?”
“เจ้านาย ให้หนูลองสิ”
เสียวไกวหยิบโซ่ทองคำขึ้นมา แล้วลบรอยสลักบนมันออกไปอย่างบังคับ
เห็นเสียวไกวประสานมือเดียวเข้าสู่ท่าผนึก
โซ่ทองคำก็ขยับขึ้นมาจริง ๆ
“ไป”
เสียวไกวชี้ลอยอากาศหนึ่งที โซ่ทองคำพุ่งออกไปเหมือนงูทอง มัดก้อนหินนั้นไว้ในพริบตา
พร้อมเสียง “โครม” ก้อนหินก็ถูกรัดจนแตกกระเจิงตาย
อู๋ไป๋มองเธออย่างอยากรู้ “นายทำยังไง?”