ครั้งนี้ได้แช่ในน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนไม่ก็ทะลวงขั้น ไม่ก็บำเพ็ญก้าวหน้ายิ่งขึ้น
เสี่ยวชิง ซีเหมินอวิ๋นอี้ และหลินตั้นจวง ฝ่าฝ่าใจขึ้นหนึ่งชั้น
ส่วนเสี่ยวกวย เสี่ยวเฮย และคนอื่น ๆ ฐานฝ่าฝ่าใจเดิมสูงเกินไป การฝ่าฝ่าใจขึ้นไม่ใช่เรื่องง่าย เลยได้แค่ฝ่าฝ่าใจลึกขึ้นอีกระดับหนึ่ง
ซีเหมินยุนอี้เป็นแบบฝ่ายไม่เก่งแต่ชอบลงมือเล่น
แม้จะฝ่าฝ่าใจถึงขั้นเซียนลึกลับแล้ว แต่เสี่ยวชิงก็ฝ่าฝ่าใจเหมือนกัน ต่อกรกันไม่ได้เลยสักนิด โดนกดลงตีจนยับ
ทว่าซีเหมินยุนอี้เป็นพวกปากแข็งไม่ยอมรับแพ้ สีหน้าเหมือนบอกว่าจะตีฉันจนตายก็ตามแต่ แต่จะให้ยอมรับแพ้... ทางนั้นไม่มี
อู๋ไป๋มองทั้งสองที่กำลังก่อกวนกัน ค่อย ๆ สายตาเริ่มลอยไกล
เขาเริ่มนึกถึงคำพูดของโม่ลัน
ผู้เฒ่าคุ่มดำโดนรุมทำร้ายจนตาย โม่ลันตกใจกลัวจนขาสั่น ฉะนั้นคำที่เขาพูดมีโอกาสสูงมากที่จะเป็นความจริง
อู๋ไป๋ไม่สงสัยว่าคนรอบตัวจะทรยศเขา
แต่เขารู้สึกตลอดว่า มีบางคนกำลังควบคุมทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง
อู๋ไป๋คิดไปคิดมาก็ยังไม่เข้าใจสักที
"ได้แล้ว เลิกก่อกวนกันทั้งสองคน"
อู๋ไป๋ออกมือหยุดสองคนที่กำลังอึงอล
"อีกประมาณสองวัน พวกผู้ทูตสวรรค์ เผ่าปีกเทพ และเผ่าหิมะ ไม่มีทางปล่อยให้พวกมันมีชีวิตออกไปได้อย่างเด็ดขาด"
แววตาอู๋ไป๋รวบรวมความฆาตร้าย เอ่ยเสียงต่ำว่า "เริ่มเวลาล่าเหยื่อ"
หนึ่งชั่วยามต่อมา อู๋ไป๋และคนอื่นพบเจอเจ้าเมืองเผ่าปีกเทพสิบกว่าคน
เมื่อเห็นว่าไม่ได้มีแค่อู๋ไป๋คนเดียว พวกนี้ทั้งอึ้งไปหมด
คนรอบตัวอู๋ไป๋โผล่มาจากไหน?
"ฆ่า"
อู๋ไป๋ไม่เสียเวลาพูดเพ้อเจ้อกับพวกเขาเลย พาเสี่ยวชิงและคนอื่นบุกเข้าฟันสังหารทันที
เจ้าเมืองกลุ่มนี้ไม่ยากที่จะจัดการ
ฝั่งอู๋ไป๋มีทั้งเสี่ยวกวยและเสี่ยวเฮย การสังหารพวกมันเทียบเท่ากับฟันแตงกวาหั่นฟัก
เพียงหน้าเดียว
เลือดเนื้อกระจายเต็มที่
เสียงร้องโหยหวนอันเจ็บปวดกึกก้องถึงฟ้าเมฆ
ไม่ถึงสามนาที เจ้าเมืองเผ่าปีกเทพสิบกว่าคนไม่เหลือแม้แต่ผู้เดียวที่มีชีวิต
"สบายใจว่ะ ขั้นเซียนลึกลับมันสุดยอดจริง ๆ"
ซีเหมินยุนอี้พูดอย่างตื่นเต้น
ทุกคน: ???
เจ้านี่แม้แต่ศัตรูสักตัวยังไม่ได้ฆ่า ทั้งหมดก็แค่ตัวประกอบ ไม่รู้ตื่นเต้นเรื่องอะไรกันนักหนา?