ดวงตาของอู๋ไป๋เย็นเยียบ แฝงเครื่องฆ่าที่คำราม
อี้เหวียนซินสัมผัสได้ถึงสายตานั้น ร่างทั้งร่างตึงเกร็ง ความหนาวเหน็บไล่ซอกซอนทั่วทั้งตัว
แต่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เขาไม่มีทางยอมแพ้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นต่อไปจะอยู่อย่างไร
คนบางครั้งก็ช่างน่าขัน ในใจกลัวจะตาย แต่เพื่อหน้าตาที่ว่ากันว่าสำคัญกลับไม่ยอมก้มหัว จนเปล่าประโยชน์ส่งชีวิตตัวเองไปทั้งเปล่า
อู๋ไป๋เกลียดชังอี้เหวียนซินสุดขีดขั้นสุด
“อู๋ไป๋! เรามีคนมากมายขนาดนี้ นายจะมาเย่อหยิ่งตรงไหน!”
อู๋ไป๋มองด้วยแววตาจืดชืด “คนของพวกนายเท่านี้ สำหรับฉันก็แค่ไก่บ้างูเห่าที่เอาศีรษะมาขายเท่านั้น”
ทุกคนที่อยู่ในที่นี้แค้นจัด คิ้วขมวดตาเพลิงลุก
อู๋ไป๋พูดอย่างไม่ใยดี “อย่าคิดว่าได้เป็นหมาของโลกเทพแล้วจะเหนือชนชั้นสูง ในสายตาฉัน การนั้นทำให้พวกนายตายเร็วขึ้นต่างหาก”
“มาตลอดเวลานี้ พวกนายช่วยโลกเทพกดขี่ข่มเหงเผ่ามาร ตอนนี้กรรมของพวกนายก็มาถึงแล้ว”
อี้เหวยซินขมวดคิ้วตาแดงก่ำ “อู๋ไป๋! เลิกเย่อหยิ่งได้แล้ว! เรามีคนมากมาย วันนี้นายไม่มีปีกจะหนี ขัดกับเผ่าปีกเทพของเราเท่ากับขัดกับเทพ นายต้องตายแน่”
“วูบ...”
บนฟ้าเหลือไว้เพียงภาพจำลองของอู๋ไป๋ที่ยังไม่ทันเลือนหาย
“ปึง...”
เลือดกระเซ็นกระจาย
อี้เหวียนซินร้องกรีดร้องด้วยความสยอง ร่างถูกเหวี่ยงถอยหลังไป
บาดแผลสยองพาดจากอกทะลุไปถึงท้อง เนื้อแตกหนังขาด เลือดพุ่งเต่งไม่หยุด
ทุกคนตกตะลึง หน้าซีดขาวจนน่ากลัว
พวกเขาไม่ทันเห็นแม้กระทั่งว่าอู๋ไป๋ออกมืออย่างไร
“ช่วย... ช่วยฉันด้วย... ช่วยฉันที...”
ความตายมาถึงหน้าตัว อี้เหวียนซินสัมผัสได้ชัดเจนว่าชีวิตของตัวเองกำลังรั่วไหลหายอย่างรวดเร็ว เขาตะโกนออกมาอย่างตระหนก
ดาบหนึ่งของอู๋ไป๋ ไม่เพียงผ่าท้องเขาออก แต่ยังสั่นสลายอวัยวะภายในและเส้นเอ็นทั้งร่างจนพินาศ
ไม่มีใครช่วยเขาได้อีกแล้ว
ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของทุกคน อี้เหวียนซินหายใจสุดท้าย ศพร่วงจากกลางอากาศตกลงไป
แสงทองหนึ่งสายพุ่งออกจากกลางกระหม่อมของเขา
แต่ยังไม่ทันหนีออกไป ก็ถูกพลังสยองบดขยี้จนสลาย
ทุกคนรู้สึกหนาวเย็นวูบทั้งร่าง
แม้จิตวิญญาณเทพของอี้เหวียนซินก็ถูกบดสลาย