"ทุกคนตามข้ามา"
อู๋ไป๋เดินตรงไปยังห้องหนังสือของเหลยเชียนฮ่วน
ทุกคนตามอู๋ไป๋มาถึงห้องหนังสือของเหลยเชียนฮ่วน อู๋ไป๋หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาแล้วพูดยิ้มๆ ว่า "ต่อไปนี้คือช่วงเวลาแห่งปาฏิหาริย์"
พูดพลางวางกระดาษลงบนโต๊ะ "ทุกคนดูนี่"
ทุกคนเข้าไปดู เห็นบนโต๊ะมีรอยดำครึ่งหนึ่งเช่นกัน ตรงกับรอยหมึกบนกระดาษอย่างพอดีไม่มีช่องว่าง
ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก มองไปที่เหลยเชียนฮ่วน
"เหลยเชียนฮ่วน ที่แท้ก็เป็นนายนี่เอง? หลักฐานอยู่ตรงหน้าแล้ว นายจะแก้ตัวอะไรอีก?"
หยวนเหิงตะโกนด้วยความโกรธ
ใครจะรู้ว่าเหลยเชียนฮ่วนยังคงสงบนิ่ง พูดเรียบๆ ว่า "วิเคราะห์ได้มีเหตุมีผล น่าตื่นเต้นจริงๆ"
"อู๋ไป๋ ฉันรู้ว่าเหลยมู่มู่เป็นเพื่อนกับนาย แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องโยนความผิดใส่ฉันแบบนี้ใช่ไหม?"
"ถามหน่อย นี่มันบอกอะไรได้?"
"มีคนเอาหนอนพิษเขียวไปซ่อนในช่องลับของฉัน เขียนกระดาษบนโต๊ะฉัน แล้วทิ้งรอยหมึกไว้ จะแปลกอะไร?"
ผู้อาวุโสสองที่ปกติอารมณ์ดี ครั้งนี้โกรธจริงๆ แล้ว "เหลยเชียนฮ่วน มาถึงขั้นนี้แล้ว นายยังจะป้ายความผิดให้ฉันอีกเหรอ?"
"ตอนนั้นนายต่อสู้กับอู๋ไป๋ ฉันแค่หวังดีปลอบนาย แต่ไม่คิดว่านายจะวางแผนเล่นงานฉันทุกทาง"
"อีกอย่าง ฉันจะรู้ได้ยังไงว่ากำแพงนายมีช่องลับ? แล้วทำไมฉันต้องทำร้ายมู่มู่?"
เหลยเชียนฮ่วนหัวเราะเย็น "ใครจะรู้ล่ะ? ทำไมถึงทำร้ายมู่มู่ มีแต่นายนั่นแหละที่รู้"