เหลยเชียนฮ่วนนิ่งงัน มองอู๋ไป๋อย่างไม่เข้าใจ
"เจ้าหมายความว่ายังไง? หรือว่าฆาตกรที่ทำร้ายมู่มู่เป็นคนอื่น?"
อู๋ไป๋หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ "มหาเสนาบดีพูดไม่ผิดเลยสักคำ"
เหลยเชียนฮ่วนหน้าเหยเก ถามว่า "ไม่ใช่รองเสนาบดี แล้วเป็นใคร?"
อู๋ไป๋มองไปรอบ ๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องที่เหลยเชียนฮ่วนแล้วชี้นิ้ว "ฆาตกรก็คือท่านนั่นแหละ เหลยเชียนฮ่วน"
ทุกคนต่างตกตะลึงอ้าปากค้าง
เหลยเชียนฮ่วนรูม่านตาหดเล็กลง จ้องอู๋ไป๋เขม็ง "เรื่องตลกนี้ไม่ตลกเลยสักนิด"
"เหลยเชียนฮ่วน เจ้าคิดว่าข้าล้อเล่นงั้นรึ?"
อู๋ไป๋หยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเย็น "ตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าเป็นคนเขียนบทเองแสดงเองทั้งเรื่อง ขโมยปั้นเรื่องขึ้นมาเอง"
หยวนเหิงอดไม่ไหวพูดขึ้นว่า "อู๋ไป๋ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"
"ที่จริง เราทุกคนถูกเหลยเชียนฮ่วนชักจูงให้หลงทาง ฆาตกรที่ลงมือกับมู่มู่ก็คือตัวเขาเอง รองเสนาบดีถูกใส่ร้าย"
สายตาทุกคนจับจ้องไปที่เหลยเชียนฮ่วน
เหลยเชียนฮ่วนสีหน้ามืดลง "อู๋ไป๋ การพูดต้องมีหลักฐาน ไม่ใช่เจ้าจะบอกว่าใครเป็นฆาตกรแล้วคนนั้นก็เป็น"
"อยากได้หลักฐานใช่ไหม ข้าจะให้"
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ "ตอนที่มู่มู่ล้มลง ทุกคนย่อมสงสัยเจ้า ข้อนี้เจ้ารู้ดี เจ้าเลยจงใจทำตรงกันข้าม"
"ทุกคนสงสัยเจ้า แต่ก็จะคิดว่าเจ้าไม่โง่ถึงขนาดนั้น จึงคิดไปเองว่าฆาตกรต้องเป็นคนอื่น แม้แต่ข้าก็คิดอย่างนั้น"