เหลยเชียนฮว่านจ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาอาฆาต
“อู๋ไป๋ เจ้าทำลายแผนของเราครั้งแล้วครั้งเล่า หนี้แค้นนี้ไม่ช้าก็เร็วจะมีคนมาชำระกับเจ้า”
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะเย้ย “ข้าจะรอดู ที่จริงไม่ต้องรอหรอก ข้าจะไปหาพวกมันเอง”
“หมู่บ้านเกิดใหม่ ชื่อนี้ตั้งดีนัก ฟื้นคืนชีพจากกองเถ้าครั้งแล้วครั้งเล่าโผล่มายั่วอารมณ์ผู้คน แต่ครั้งนี้ ข้ารับประกันว่าจะล้างให้สิ้นซาก ไม่เหลือแม้ไก่กับหมา ไม่มีทางฟื้นคืนชีพได้อีก”
“เหลยเชียนฮ่วน เจ้ากล้าบอกข้าไหมว่าเจ้าเกิดใหม่ที่ไหน?”
สีหน้าของเหลยเชียนฮว่านหมองคล้ำแทบจะหยดน้ำออกมา
“อู๋ซวง ไม่มีใครหยุดเราได้ ต่อให้เจ้าฉลาดล้ำเลิศ ฝีมือไร้เทียมทาน สุดท้ายก็แค่ตั๊กแตนขวางรถ ต้องแหลกสลายเป็นผุยผง”
อู๋ไป๋หัวเราะอย่างไร้เสียง รอยยิ้มเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
เหลยเจิ้นพูดขึ้นว่า “ข้าจะดูหน่อย หลักฐานสุดท้ายนี้คืออะไรกัน?”
พูดพลางหมุนถังขยะ
แกร่ก!
กลไกบางอย่างถูกกระตุ้น
เห็นตู้หนังสือบนผนังขยับอย่างกะทันหัน เลื่อนเปิดออกช้าๆ
กำแพงด้านหลังตู้หนังสือถูกเจาะเว้าลงครึ่งหนึ่ง ป้ายวิญญาณสองอันปรากฏเด่นหราต่อหน้าทุกคน
โครงกระดูกขาวโพลนผุดขึ้นตรงหน้าทุกคน
ทุกคนตะลึงงัน คาดไม่ถึงว่าด้านในจะเป็นโครงกระดูก
อวี๋เฮ่าถิงถามด้วยความสงสัย “นี่กระดูกของใคร?”
อู๋ไป๋มองเขาราวกับมองคนโง่แวบหนึ่ง
อวี๋เฮ่าถิงงงไปหมด ไม่เข้าใจในสิ่งที่เห็น
แต่ในที่นั้นมีคนเดาออกแล้ว
นี่คือห้องของมหาเสนาบดี เช่นนั้นโครงกระดูกนี้ย่อมต้องเป็นของมหาเสนาบดี