เสี่ยวเฟยกระโดดพุ่งเข้าไปในรอยแยกกลางอากาศ มุ่งตรงไปยังต้นไม้หมื่นภพ
เมื่อมองเห็นต้นไม้หมื่นภพ นางตื่นเต้นจนทั้งร่างสั่นระริก
"ได้มาในที่สุด! ต้นไม้หมื่นภพนี้สุดท้ายก็ตกเป็นของฉัน"
ตอนนี้เสี่ยวเฟยหันหลังให้ทุกคน ใบหน้าเผยรอยยิ้มเหลือวิสัย สีหน้าบ้าคลั่ง
"นี่มันไม่ใช่ต้นไม้หมื่นภพหรอกนะ"
คนที่รู้จักต้นไม้หมื่นภพมีมากมาย แต่คนที่เคยเห็นต้นไม้นี้ด้วยตาตัวเองมีน้อยนิด
ซีเหมินหยุนอี้เป็นหนึ่งในคนที่เคยเห็น จึงรู้ได้ทันทีด้วยแวบเดียวว่าสิ่งนี้แท้จริงแล้วไม่ใช่ต้นไม้หมื่นภพ
เสี่ยวชิงหัวเราะเบา ๆ "ต้นไม้หมื่นภพสำคัญขนาดนี้ อู๋ไป๋จะปล่อยให้คนอื่นเห็นง่าย ๆ ได้ยังไง"
"แปลว่าหนอนหมึกแก่คนนี้กำลังจะหลอกคนอีกแล้วสินะ"
"ก็ดูไปเรื่อยเถอะ!"
เสี่ยวเฟยหันมามองหนึ่งครั้ง สีหน้าลึกลับเยือกเย็น
จากนั้นนางกลั้นความตื่นเต้นในใจไม่ไหว ยืดมือออกไปแตะลำต้นของต้นไม้หมื่นภพ
แต่พอปลายนิ้วเพียงแตะ ต้นไม้หมื่นภพกลับหดตัวลงทันที กลายเป็นกรงที่สานจากกิ่งไม้ ดักเสี่ยวเฟยไว้ข้างในทันที
เสี่ยวเฟยตกใจหนัก พยายามจะพุ่งออกมา แต่มือที่ยืดออกไปกลับเลือดนองราวกับถูกหั่นเป็นพันชิ้น ความเจ็บปวดทำให้นางร้องกรีดร้องอย่างน่าสยดสยอง แล้วก็ต้องล่าถอยอย่างอนาถกลับเข้าไปในกรง
ซีเหมินหยุนอี้ตกตะลึง "กรงนี้ไม่ใช่กรงที่นางฟ้าจิงหงใช้ส่งเรากลับโลกไง ทำไมมันมาอยู่ที่นี่?"
"พอถูกส่งกลับโลกแล้วกรงนี้ก็หายไป ตอนนี้คิดดูแล้ว น่าจะถูกฉู่ซวินเรียกคืนไป แล้วสุดท้ายก็มอบให้อู๋ไป๋"
ต้นไม้หมื่นภพกลายเป็นกรง ทัศนียภาพรอบด้านก็หายวับไป
พื้นที่อิสระที่เคยเป็นมาตลอด กลับกลายเป็นกระแสวุ่นวายแห่งห้วงว่างเปล่าในพริบตา
เสี่ยวเฟยเพิ่งจะพยายามหนีออกมา ผลคือแขนแทบถูกกระแสนั้นบดขยำจนแหลกลาญ
ในพันโลกนับหมื่น คนที่เดินได้ในกระแสวุ่นวายแห่งห้วงว่างเปล่ามีน้อยเตี้ยเรี่ยดิน
แทบไม่มีใครทนต้านพลังบดขยำของพายุวุ่นวายนั้นได้
เพราะในกระแสวุ่นวายนั้น แฝงพลังของฮุ่นตุ้นอยู่เป็นเส้น ๆ
ครั้งอดีต จิงหงเคยให้เขาฝึกฝนโดยอาศัยกระแสวุ่นวายนั้น น่าเสียดายที่ตอนนั้นเขารู้สึกไม่ถึงพลังฮุ่นตุ้นที่ซ่อนอยู่ข้างใน เลยต้องทนลำบากมานักต่อนัก แต่ก็เป็นเพราะพลังฮุ่นตุ้นในกระแสนั้นบางเบาเกินไปด้วย