ดวงตาของอู๋ไป๋หดเล็กลงเล็กน้อย แล้วหัวเราะเยาะว่า "นายรู้จักฉันดีนี่นา ไม่เสียที่ที่เป็นหมาที่ฉันเลี้ยงไว้สมัยนั้น แต่หมาตัวนี้เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่อง คอยแต่จะกัดเจ้าของ"
"ได้ นายอยากได้ต้นไม้หมื่นภพ ฉันให้!"
ฉานเชี่ยขมวดตามองอู๋ไป๋ เต็มหน้าด้วยความสงสัย
"ท่านเทพสูงสุด ผมขอแนะนำว่าอย่าเล่นกลดีกว่า ถ้าผมเต็มใจ ผมทำให้ผู้หญิงคนนี้จิตวิญญาณเทพสูญสลายได้ตลอดเวลา"
"วางใจเถอะ! จะไม่เกิดขึ้นหรอก แค่ต้นไม้ต้นเดียว นายอยากได้ฉันก็ให้"
ฉานเชี่ยกล่าวว่า "เมื่อท่านเทพสูงสุดใจดีงามขนาดนี้ ผมก็ไม่อาจขอปฏิเสธ"
อู๋ไป๋ยืดนิ้วชี้ออกไป แล้วฟาดลงกลางอากาศ
ช่องว่างแห่งความว่างเปล่าถูกฉีกขาดออกทันที ดั่งหีบเหลื่อมแห่งฟ้าเปิดตาขึ้นหนึ่งดวง
ผ่านรอยแยกนั้น มองเห็นต้นไม้เทพสูงหลายร้อยเมตร รูปทรงคล้ายต้นหลิว คลี่คลายรัศมีที่น่าสยองออกมา ใบไม้แต่ละใบกลับเป็นเครื่องหมายลึกลับเรียงต่อกันเป็นพวง ๆ สาดประกายแสงระยิบระยับ
แววตาของฉานเชี่ยลุกวาว
"นี่มันต้นไม้หมื่นภพจริง ๆ สินะ?"
อู๋ไป๋แปลกใจ "นายไม่เคยเห็นต้นไม้หมื่นภพเหรอ?"
"ต้นไม้หมื่นภพถูกท่านเทพสูงสุดซ่อนเอาไว้ ถ้าไม่ได้มาบังเอิญ ก็ไม่มีใครรู้เลยว่ามันอยู่ในมือท่าน"
อู๋ไป๋ถอนใจ "รู้งี้นายไม่เคยเห็นต้นไม้หมื่นภพ ฉันก็เอาต้นปลอมให้ไปแล้ว"
ฉานเชี่ยหัวเราะเยาะ "ดูเหมือนท่านเทพสูงสุดก็มีวันพลาดเหมือนกันนี่นา"
"ใครกันที่จะไม่พ่ายแพ้อีกต่อไป? สมัยนั้นฉันเองก็โดนพวกนายทำร้ายจนเกือบจิตวิญญาณกระจัดกระจาย ไม่มีวันกลับชาติมาเกิดอีกไม่ใช่เหรอ?"
ฉานเชี่ยจ้องต้นไม้หมื่นภพอย่างโลภ