กุญแจของคลังสมบัติ อยู่ในแหวนมิติของเหวยจื่อเยว่จริง ๆ
ตอนที่อู๋ไป๋ปราบเหวยจื่อเยว่ลงได้ ก็ถือโอกาสถอดแหวนมิติของมันออกมาด้วย
เขากับซีเหมินหยุนอี้เดินไปที่ลานหลัง
ปล่อยญาณกวาดไปทั่ว
ไม่ช้าก็พบคลังสมบัติ
คลังสมบัติสร้างอยู่ใต้ดิน ทั้งสองเสียเวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะหากลไกพบ
กลไกนั้นออกแบบมาแยบยลมาก ปรากฏว่าซ่อนอยู่ที่ต้นโพธิ์หูกระจับต้นใหญ่ข้าง ๆ
แค่ง้างลำต้น พื้นก็จะเผยทางเข้าออกมา
ทั้งสองเดินตามบันไดหินลงใต้ดิน เห็นประตูหินหนาหนักบานหนึ่ง
หารูกุญแจเจอ แล้วเปิดประตูคลังสมบัติออกได้อย่างราบรื่น
พอทั้งสองเข้าไปข้างใน ตะเกียงน้ำมันบนผนังก็ลุกไหม้ขึ้นเองโดยไม่มีเปลวเพลิงติด
แสงไฟสว่างวาบ ทั้งคลังสมบัติเห็นได้ชัดเจนหมดจด
คลังนี้ใหญ่ราวครึ่งสนามฟุตบอล
ของทรัพยากรข้างในก็ไม่น้อย
เหรียญทองกับเหรียญเงินบรรจุอยู่ในหีบ จัดวางเรียงรายเป็นระเบียบสวยงาม
ยาวิเศษก็มีไม่น้อย แต่ที่คุณภาพสูงกลับมีไม่กี่ชนิด
ส่วนอื่นก็คือชุดเกราะกับอาวุธเทพ แต่คุณภาพก็เรื่อย ๆ ไป
ซีเหมินหยุนอี้เดินดูรอบ ๆ แล้วทำหน้าเบ้ ว่า "ของแค่นี้เรียกว่าคลังสมบัติได้ยังไง?"
ว่าแล้วก็เปิดหีบใบหนึ่ง แอบเก็บเหรียญทองข้างในยัดเข้าแหวนมิติของตัวเองหมด แล้วหุบฝาหีบลงเบา ๆ อย่างระวัง คิดว่าอู๋ไป๋ไม่เห็น
"กลับกันเถอะ"
"อู๋เฒ่า นายไม่รู้สึกแปลก ๆ เหรอ ของดี ๆ ในคลังนี้มันน้อยไปนะ"
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วว่า "ของดีจริง ๆ ย่อมไม่เก็บไว้ในคลังสมบัติ คงเก็บไว้ในแหวนมิติของเสวียนเฉิงเฟิงทั้งหมด แต่เสวียนเฉิงเฟิงตายแล้ววิญญาณก็สลาย แหวนหายไป คงถูกคนตระกูลหม่าเอาไปแล้วล่ะมั้ง"