หลังจากนั้นได้สักพัก อู๋ไป๋ถึงค่อยเปิดปากช้า ๆ “อี้เทียนเหลย เราควรจะเชื่อเจ้าได้หรือไม่”
อี้เทียนเหลยสะท้านทั้งตัว
เขารู้ดีว่าถ้าตอบผิดแม้ข้อเดียว จบเห่เหมือนเหวยจื่อเยว่ทันที ศพนอนแหลกที่นี่
“ผมถูกท่านประมุขเสวียนยกขึ้นมาเอง ไม่คุ้นเคยกับเหวยจื่อเยว่อะไรเลย ขอท่านประมุขให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองสักครั้งเถอะ”
อู๋ไป๋ยกมุมปากเล็กน้อย “เจ้าพูดเก่งจังนะ งั้นก็ได้ เราให้โอกาสเจ้าพิสูจน์ตัวเอง”
“ขอบพระคุณท่านประมุข”
“ฉันถามเจ้า เมืองเซินลอมีกำลังพลมากแค่ไหน”
“รวมทหารยามทั้งหมด มีประมาณ 5,000 คนเศษ”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว “น้อยแค่นี้เหรอ”
อี้เทียนเหลยไม่กล้าส่งเสียง ทหารในเมืองเซินลอก็มีจริง ๆ แค่นี้
เพราะทหารฝีมือดีถูกส่งไปประจำค่ายหลวงหมดแล้ว
“เฟิงเยว่กลับมาหรือยัง”
เจียงติงหลิงรีบตอบ “ยังไม่กลับครับ”
อู๋ไป๋แลบแววตาเล็กน้อย “งั้นก็เช่นนี้ นายกับอี้เทียนเหลยประกาศประกาศรับสั่ง แล้วเอาศพพวกนี้ไปห้อยไว้บนกำแพงเมือง ให้ประชาชนดู 3 วัน”
“รับทราบ ผมไปทำทันที”
“อี้เทียนเหลย คืนนี้ใช้ฟ้าเป็นสัญญาณ พอค่ำมืด ปิดประตูเมืองทั้งหมด ไม่มีคำสั่งจากฉัน แม้ฮ่องเต้มาเองก็ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด”
“รับทราบครับ”
เจียงติงหลิงพูดต่อ “ท่านประมุข ครอบครัวของเหวยจื่อเยว่จะจัดการอย่างไรดี”
อู๋ไป๋ครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วพูดว่า
“ผู้ชายที่อายุเกิน 15 ปี ส่งเข้ากองทัพหมด ฝ่ายหญิงยกโทษให้ คนละ 10 หน่วยทอง เลิกจ้างไป ถ้ามีลูกติด ให้ 50 หน่วยทอง ปล่อยให้ไปตามยถากรรม”
“รับทราบ ผมไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ นอกนั้น ทหารที่อยู่ข้างนอกท่านประมุขจะรับพวกมันไหม”
แม้เมืองเซินลอจะมีทหารแค่ 5,000 คน แต่ที่มีตำแหน่งในสังกัด ทั้งหัวหน้าสิบครัวเรือน หัวหน้าร้อยครัวเรือน รวมกันก็สองสามร้อยคน ถ้าจะรับแต่ละคนทีละคน คงเหนื่อยตายเองแน่
“ให้พวกมันยืนรอข้างนอก อีกหนึ่งชั่วยามแล้วไสหัวไปได้”
“เฟิงเยว่กลับมา ให้เรียกมาเฝ้าฉันทันที”
“นอกจากนั้น เรียกพ่อบ้านกับนายบัญชีเข้ามาเฝ้าด้วย”
“รับทราบครับ”
เจียงติงหลิงกับอี้เทียนเหลยก้มหัวออกไป
ไม่นาน ชายคนหนึ่งในฉลองชุดสีเทา กับชายชราหนวดแพะก็เดินเข้ามา