"กรู๊ม..."
ซีเหมินหยุนอี้ถูกกระเด็นถอยหลังไปจนพุ่งชนกำแพงฝั่งตรงข้ามขาดครึ่ง
อู๋ไป๋และเสี่ยวชิงต่างตกใจ
แม่หมีระเบิดตัวนี้หน้าตาไม่น่าดู แต่ระดับบำเพ็ญต้องสูงถึงขั้นเสวียนเซียนสมบูรณ์อย่างน้อย ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางเหวี่ยงซีเหมินอวิ๋นอี้ออกไปได้ง่าย ๆ แบบนี้
"ไม่ยอมรับน้ำใจก็ต้องรับโทษ"
แม่หมีระเบิดตบมือแผลบ ราวกับเพิ่งโยนถุงขยะทิ้ง
ซีเหมินหยุนอี้วิ่งออกมาท่าทางยับเยิน
แม่หมีระเบิดขมิ้น "ฮะ... ยังต้านหมัดได้เนี่ย"
ฉันเป็นหมาแล้วแกกล้าบอกว่าฉันขี้เหร่ ยังกล้าเหวี่ยงฉันล่ะมั้ง?
ปราณอัปมงคลพันคลุมร่างซีเหมินหยุนอี้ มือเดียวผนึกมือ รวบพลังเป็นรอยมือยักษ์มหึมา
มือเดียวเขย่าอากาศ
รอยมือยักษ์นั้นทุบตรงลงมายังบ้านที่อู๋ไป๋อยู่
สีหน้าแม่หมีระเบิดเปลี่ยนทันที
"หยุด ๆ หยุดเดี๋ยวนี้... ฉันขอโทษ หยุดก่อน..."
ซีเหมินหยุนอี้ถูกยั่วโมโหจนขาดสติ จะไปสนอะไร
"ต้าฉา หยุด!"
ต่อเมื่ออู๋ไป๋เปิดปาก ต้าฉาถึงจะหยุดกะทันหัน
รอยมือยักษ์ยังลอยค้างเหนือบ้าน เอียงจะทุบลงมาเมื่อไรก็ได้
เหล่าอู๋ อย่ายุ่ง! มันกล้าบอกว่าฉันขี้เหร่ ยังเหวี่ยงฉัน... วันนี้ฉันจะตบมันจนแม่มันยังไม่รู้จัก
แม่หมีระเบิดตื่นตระหนกเต็มหน้า "อย่า อย่าเด็ดขาด! ฉันผิดแล้ว ไม่ควรพูดว่าเธอขี้เหร่ เชิญเข้ามาเลย... บ้านหลังนี้ถ้าพัง เราทุกคนจะอยู่ไม่ตายก็เป็นอย่างแย่"
ช่วงนั้นเอง ภายนอกบ้านทันใดนั้นแสงสีแดงลอยคลุมทั่วฟ้า
แม่หมีระเบิดตะโกน "เข้ามาเร็ว เลือดอาถรรพ์มาแล้ว!"
"ต้าฉา เข้ามาเร็ว!"
ซีเหมินหยุนอี้เงยหน้ามอง เห็นแสงสีแดงราวเส้นไหมล่องลอยตกจากฟากฟ้า
เขารู้สึกถึงอันตราย จึงรื้อรอยมือยักษ์ทันทีแล้วพุ่งเข้าไปในบ้าน
เสียง "ก๊าบ" ดังขึ้น แม่หมีระเบิดปิดประตูแน่นหนา
ในห้องยังมีคนอีกสิบกว่าคน จ้องมองแสงสีแดงกะพริบนอกหน้าต่าง ใบหน้าซีดขาว เต็มไปด้วยความตึงเครียด
"เลือดอาถรรพ์มันคืออะไรกันแน่?"
อู๋ไป๋เปิดปากถาม
แม่หมีระเบิดรีบส่ายหน้า กระซิบเสียงต่ำ "ชู่ว์ อย่าพูด ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ห้ามมีเสียงดังเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพวกเราจบกันหมด"
อู๋ไป๋งงเต๊ก แต่ช่วงนั้นเองเสียงร้องโหยหวนสุดหัวใจก็ดังแทรกมาจากภายนอก