ฟ้าสางขึ้นแล้ว
คำว่าสางไม่ได้แปลว่าดวงอาทิตย์ขึ้น แต่หมายถึงเลือดมารภายนอกจางหายไป ท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาหม่น
ที่แห่งนี้ไม่มีดวงอาทิตย์ มีแต่เฉพาะนักบำเพ็ญเท่านั้นที่จะอยู่ได้ คนธรรมดาอยู่ที่นี่แทบไม่มีทางมีชีวิตรอด
อู๋ไป๋นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ที่นี่ไม่มีดวงอาทิตย์ พืชผลธัญญาหารย่อมเอาตัวรอดไม่ได้... แม้จะปลูกได้ ก็คงไม่มีใครมาปลูกที่นี่หรอก
"งั้นเรื่องข้าวปลาอาหารของพวกคุณแก้ยังไง?"
แม่หมีระเบิดควักของสีดำโพลนออกมาจากอกเสื้อ แล้วพูดว่า
"ทุก 7 วัน บนอากาศจะมีเนื้อแห้งร่วงลงมา... ส่วนน้ำดื่ม ก็รอตอนฝนตก พยายามเก็บน้ำฝนไว้ให้มากที่สุด"
ซีเหมินยุนอี้มองของสีดำโพลนในมือหม่าเป่าซง "นี่เนื้อแห้งน่ะเหรอ? ถ้าไม่บอกฉันนึกว่าก้อนหินซะอีก"
หม่าเป่าซงทันใดนั้นก็มองไปที่นิ้วของอู๋ไป๋ ตกใจว่า "แหวนมิติของพวกคุณไม่ถูกเก็บไป?"
อู๋ไป๋ใจคิดปั่นป่วน
โลกเทพโยนพวกผู้ตกต่ำเหล่านี้ทิ้งไว้ที่นี่ ชัดเจนว่าอยากให้เขาเหล่านี้เอาดีรอดเอาตายรอด... เพราะฉะนั้น ย่อมไม่เป็นไปได้ที่จะทิ้งทรัพยากรไว้ให้มาก แหวนมิติแน่นอนว่าต้องถูกเก็บไป
"เสี่ยวชิง ต้าซา เก็บแหวนมิติของพวกเธอเข้าไป"
อู๋ไป๋ส่งเสียงในใจบอกทั้งสองคน
ระหว่างที่สายตาทุกคนมองอยู่ที่แหวนมิติของเขา เสี่ยวชิงและซีเหมินยุนอี้ก็ถอดแหวนมิติออกมาเก็บไว้
อู๋ไป๋จึงยกมือขึ้นแล้วบอกว่า "นี่ไม่ใช่แหวนมิติ นี่แหวนแต่งงาน"
"แหวนแต่งงาน?"
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพูด "ที่บ้านเรา ตอนแต่งงาน... ฝ่ายชายฝ่ายหญิงต้องสวมแหวนแบบเดียวกันคนละวง เป็นสัญลักษณ์ของความรักสุขสม อันนี้ก็แค่แหวนธรรมดาเท่านั้น แหวนของพวกเราก็ถูกเก็บไปแล้ว"
ไม่ใช่ว่าอู๋ไป๋ไม่เชื่อคนเหล่านี้ แต่ทรัพย์สินมักทำให้ใจมนุษย์เปลี่ยน
คนพวกนี้ไม่ยอมนับถือเทพ แต่ไม่ได้แปลว่าพวกเขาคือคนดี
พวกเขาถูกขังอยู่ที่นี่มานานเกินไป ต้องการทรัพยากรเหลือเกิน... เหมือนผู้ชายที่โดนขังคุกมาหลายปี เมื่อเห็นสาวงามเปลือยเปล่า ความใคร่จะเพิ่มทวีคูณขึ้นมาทันที
แม่หมีระเบิดพยักหน้า ไม่รู้ว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ
แน่นอน เรื่องนี้อู๋ไป๋ไม่ได้ใส่ใจ
แม่หมีระเบิดอยู่ที่นี่มาร้อยปีแล้ว บางทีเธอเองก็รู้ตัว เพียงแค่เพิ่งเจอกัน อู๋ไป๋ไม่เชื่อใจพวกเธอก็เป็นเรื่องปกติ