อู๋ไป๋สีหน้าหมองลง เส้นลวดลายสีดำบนแขนทั้งสองข้างกระเพื่อมไหว กับเสียงดังปัง พื้นใต้เท้าถล่มลงไปกะทันหัน ร่างพุ่งออกไปราวกับแสงสว่าง
ชกออกไปหนึ่งหมัด เสียงดั่งมังกรคำราม
"บึ้ม!"
หมัดนี้ ใช้กำลังเจ็ดส่วน ทุบลงบนร่างราชาหมี
พลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวกระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง
ราชาหมีร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกระเด็นออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ พุ่งชนเข้ากับตาข่ายใหญ่ เกือบทะลุทะลวงตาข่ายออกไป
พื้นใต้เท้าอู๋ไป๋ถล่มลงไป เสียงดัง แตกร้าวเป็นรอยแยก แต่เขาไม่ถอยแม้ครึ่งก้าว
ราชาหมีกระแทกลงบนพื้น ส่งเสียงคำรามก้อง
ราชาแมงมุมเห็นดังนั้นก็หัวเราะคิกคัก "หนุ่มน้อย คราวนี้แกทำให้มันโกรธเข้าจริง ๆ แล้วล่ะ"
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ ไม่ใส่ใจ
ขนบนร่างราชาหมีชูชันขึ้นทุกเส้น แสงสีขาวโอบรอบ กระดูกแตกดังกรุบกราบ ราวกับสูบลม ร่างกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
เดิมทีขนาดเท่าโต๊ะสี่เหลี่ยม ชั่วพริบตาก็ใหญ่ขึ้นหลายเท่า ขนาดตัวยาวถึงสี่ห้าเมตร
ไม่เพียงเท่านั้น เขี้ยวทั้งสี่บนล่างก็ยื่นออกมาจากปาก ราวกับมีดสั้นสี่เล่มคว่ำลง
เล็บอันแหลมคมที่ซ่อนอยู่ในอุ้งเท้าก็ยื่นออกมา ประกายเย็นเฉียบวาบวับ
"คำราม~"
เสียงคำรามก้องกังวาน สั่นสะเทือนพื้นดินจนสั่นไหวอย่างรุนแรง
ร่างมหึมาของราชาหมีราวกับภูเขาลูกเล็กที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง พุ่งตรงเข้าหาอู๋ไป๋ ที่มันผ่านไป พื้นถูกเหยียบจนแตกกระจุย
อู๋ไป๋ยิ้มเย็นชา พุ่งเข้าใส่ราวสายฟ้า
ราชาหมียกกรงเล็บขึ้น ตะปบลงมาตรง ๆ ที่อู๋ไป๋