อู๋ไป๋มองสิงโตเจวี๋ยและราชาแมงมุมอย่างเย็นชา เอ่ยเสียงเย็นว่า "ก่อนที่ข้ายังไม่ลงมือฆ่า พวกเจ้ารีบไปเสีย"
"โง่จริง ฉันให้ร่วมมือด้วยกันแล้วไม่เอา ตอนนี้ล่ะก็ได้ใจหรือยัง?"
ราชาแมงมุมจ้องสิงโตเจวี๋ยอย่างโกรธจัด พูดขึ้นเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
สิงโตเจวี๋ยกระแทกเสียงเย็นชา
"ต่อให้เราสองร่วมมือกันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ระยะห่างของพลังไม่ใช่จำนวนคนที่มาทดแทนได้"
ราชาแมงมุมกระแทกเสียงเย็น มองไปที่อู๋ไป๋ แล้วหัวเราะเสียงหวาน "หนุ่มน้อย เรายังไม่ได้แพ้สักหน่อย"
ดวงตาของอู๋ไป๋หดเกร็งอย่างรุนแรง
"อย่าบีบให้ฉันต้องฆ่าพวกแกเลย"
สิงโตเจวี๋ยพูดอย่างจริงจัง "รับปากใครไว้ก็ต้องทำตามคำนั้น เราได้รับผลประโยชน์จากเขาแล้ว ถ้าทำเรื่องไม่สำเร็จก็ไม่มีหน้ากลับไป"
พูดจบ ก็ตะโกนเสียงดัง "เสี่ยวหวัง? เจ้าไปซ่อนอยู่ที่ไหนอีกแล้ว? ถ้ายังไม่ออกมาอีก ภารกิจก็จะล้มเหลวเอา"
อู๋ไป๋กับพวกก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ
นอกจากฝูงสัตว์แล้ว ก็ไม่เห็นมีเสี่ยวหวังอยู่ที่ไหน?
"เอ้า พวกแกยังจะเอาหน้าอยู่อีกเหรอ? สงครามผลัดเปลี่ยนเลยนะ?" ซีเหมินหยุนอี้พูดด้วยท่าทางดูถูก
สิงโตเจวี๋ยพูดกับอู๋ไป๋อย่างเก้อเขิน "รออีกสักหน่อยก็ได้ เจ้านี่มันขี้เกียจสุดขีด ชอบหลบงานเป็นประจำ"
อู๋ไป๋: ???
เขารู้สึกว่าพวกนี้มาขำหรือเปล่า?
"เสี่ยวหวัง รีบออกมาเดี๋ยวนี้นะ"
"โง่จริง ตะโกนแบบนั้นมันไม่มีประโยชน์หรอก" ราชาแมงมุมพูดด้วยความรังเกียจ แล้วตะโกนเสียงดังว่า "ราชาหมี ถ้าแกยังขี้เกียจอีก ภารกิจก็จะล้มเหลว พอกลับไปราชันย์สัตว์ต้องจับแกขังไว้แน่ ไม่ให้ข้าวกินสิบวัน"