"จริงจังนะ?"
อู๋ไป๋สงสัยว่าหยวนเหิงเมามากจนพูดจาเพ้อเจ้อ
เขารักหลานมู่มู่มากแค่ไหนอู๋ไป๋รู้ดี เรียกว่าอมไว้ในปากกล้าละลาย อุ้มไว้ในมือกล้าตก
ถ้าอู๋ไป๋ไม่บังเอิญเจอเหลยมู่มู่และพานางออกไปฝึกฝน อัจฉริยะดี ๆ คนหนึ่งคงถูกหยวนเหิงตาเฒ่านี่เลี้ยงจนเสียคนไปแล้ว
"จริงสิ เจ้าคิดว่าข้าเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึงั้นหรือ?"
หยวนเหิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "อีกอย่าง มู่มู่อยู่กับเจ้าก็ไม่เสียเปรียบ ข้าก็วางใจ มีห่วงอยู่เรื่องเดียวคือ..."
หยวนเหิงพูดพลางเหลือบมองซีเหมินอวิ๋นอี้ "ให้เจ้าเด็กนั่นอยู่ห่าง ๆ มู่มู่หน่อย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เบิกตากว้าง "ท่านตาเฒ่า นี่หมายความว่าไง? ข้าผู้ถูกเลือกผิดตรงไหนถึงได้รังเกียจกันนัก"
"เจ้าพูดจาเพ้อเจ้อ ปากหวาน แต่ไม่เอาไหน ไม่น่าเชื่อถือ มองยังไงก็ไม่น่าไว้วางใจ"
"เฮ้! ท่านตาเฒ่า ดูถูกใครกัน? ใครไม่เอาไหน? ข้าจะบอกให้ เจ้ารู้ไหมว่าหากมีข้าอยู่ ไม่มีใครรังแกมู่มู่ได้ เชื่อไหม?"
หยวนเหิงกลอกตา "เดาสิว่าข้าเชื่อไหม?"
"ตาเฒ่าเอ๊ย ข้าเป็นถึงผู้แข็งแกร่งขั้นเทพขั้นกลาง เทียบจากพลังฝึกปรือแล้วเป็นรุ่นพี่ของท่าน กล้าดูถูกข้า เชื่อไหมข้าชกท่าน?"
"งั้นเทียบอายุ ข้าก็เป็นปู่ของเจ้า"
"โอ๊ยให้ตายสิ ตาเฒ่า มา มา มาดูกันว่าข้าจะดื่มให้ท่านไม่รอด"
"แค่เจ้า? ข้าใช้แค่ครึ่งกระเพาะก็ทำให้เจ้าหงายภายในพริบตา"
ทั้งสองเริ่มมีเรื่องกันอีกแล้ว กรอกเหล้าใส่ปากแก้วแล้วแก้วเล่า
อู๋ไป๋ลุกขึ้น "ไปกันเถอะ ดูแล้วอีกสักพักสองคนนั้นไม่ยอมเลิกแน่ กลับไปพักผ่อนกันแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง"