มู่จิ่วโจวมองอู๋ไป๋แล้วพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “อย่ามั่วสิ ความสัมพันธ์ของเราไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอก”
“แล้วมันเป็นยังไงล่ะ” ไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นของอู๋ไป๋ลุกโพลงขึ้นแล้ว แค่คำพูดประโยคเดียวของมู่จิ่วโจวไม่อาจดับมันได้หรอก
ไอ้หนุ่มมู่จิ่วโจวนี่เห็นผู้หญิงเหมือนงูพิษแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับขอร้องให้ตัวเองไปช่วยผู้หญิงคนหนึ่ง ความสัมพันธ์นี่ไม่ธรรมดาแน่
ที่สำคัญ ขนาดเกี่ยวข้องกันแล้วจะไม่ให้เกี่ยวข้องได้ยังไง
มู่จิ่วโจวทำท่ากระฟัดกระเฟียด กลั้นใจอยู่นาน ก่อนจะบีบคำพูดออกมาจากไรฟันว่า “ยังไงก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์อย่างที่นายคิด”
“งั้นผมขอปฏิเสธนะ เรื่องช่วยเธอ”
มู่จิ่วโจวชะงักไป
อู๋ไป๋พูดอย่างจริงจังว่า “ตอนแรกผมนึกว่าเธอเป็นผู้หญิงของนาย แต่ในเมื่อไม่เกี่ยวกับนาย แล้วมันก็ไม่เกี่ยวกับผมด้วย ทำไมผมต้องไปช่วยเธอ”
“นี่ไอ้เฒ่ามู่ นายคิดว่าผมว่างนักรึไง ผมพึ่งกลับมาเองนะ ยังไม่ได้อยู่กับเมียกับลูกเลย นายให้ผมไปคุ้มกันคนที่ไม่เกี่ยวกับเราเลยเนี่ยนะ มันเหมาะแล้วเหรอ”
อู๋ไป๋พูดจบก็รู้สึกว่าเหตุผลตัวเองเข้าทีดี
นิ้วของมู่จิ่วโจวถูไปมาโดยไม่รู้ตัว เขาอ้าปากเหมือนไม่รู้จะพูดยังไง ในแววตามีความร้อนรนอยู่บ้าง
“อู๋ไป๋ ฉันไม่สะดวกออกหน้าเองจริง ๆ ไม่งั้นก็คงไม่ขอร้องนายหรอก”
อู๋ไป๋ไม่สะทกสะท้าน “ไอ้เฒ่ามู่ โบราณว่าไว้ จะทำอะไรก็ต้องมีเหตุผลชอบธรรม นายจู่ ๆ ก็ให้ผมไปคุ้มกันผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเราทั้งคู่แบบนี้ มันเข้าข่ายลวนลามนะ”