อ๋าวหวงเพียงแค่โบกมือเบา ๆ
ก้อนหินสีแดงเข้มทั้งก้อนขนาดเท่ากำปั้นเด็กเล็กปรากฏขึ้นตรงหน้าอู๋ไป๋ นี่ก็คือผลึกอสูรนรกาหลงลึก
นอกจากนี้ ยังมีท่อนไม้ท่อนหนึ่งยาวสิบกว่าเซนติเมตร หนาเท่าแขนท่อนบน สีดำเกรียมทั้งท่อนแต่กลับมีหน่ออ่อนแตกออกมา นี่ก็คือไม้คืนชีพ
ของสองอย่างนี้ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าระดับสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่ง
อู๋ไป๋รีบเก็บมันเข้าไปในแหวนมิติ
อ๋าวหวงกำชับว่า "รีบใช้เวลาให้คุ้ม"
อู๋ไป๋ตอบอย่างไม่สบอารมณ์ "วางใจเถอะ เรื่องที่รับปากท่านไว้ข้าต้องทำได้แน่"
"เฒ่าอ๋าว วัตถุดิบของโอสถคืนวิญญาณเก้าทวัฏ ท่านมีแค่สองอย่างนี้จริง ๆ หรือ?"
อ๋าวหวงตอบเรียบ ๆ "น้อยไปหรือ?"
อู๋ไป๋หัวเราะแห้ง ๆ ตาแก่เฒ่าผู้นี้เจ้าเล่ห์นัก รีบไปก่อนดีกว่า
"เฒ่าอ๋าว ส่งพวกเราออกไปที"
"พูดอย่างกับว่าข้าอยากให้เจ้าอยู่ต่อนัก?"
อ๋าวหวงทำหน้าหน่ายเต็มที่ โบกมือครั้งหนึ่ง อู๋ไป๋พาชิงหลวนไปปรากฏตัวที่ด้านนอกเขากระดูกมังกร
"เสี่ยวชิงเอ๋ย ต่อไปอยู่ห่าง ๆ ตาแก่เฒ่านั่นเข้าไว้ เขาไม่ใช่คนดีอะไร?"
อู๋ไป๋พอออกมาได้ก็เริ่มนินทาอ๋าวหวงทันที
แต่ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร? ชิงหลวนก็ยังซึมเซ่อ
อู๋ไป๋ถอนหายใจเบา ๆ "วางใจเถอะ! ข้าจะต้องหาทางรักษาเจ้าให้หายแน่"
ทั้งสองกลับมายังวังมังกรอัคคี
ชิงหลวนเดินไปถึงประตูโถงหลัก แล้วบินขึ้นไปนั่งซึมบนหลังคาตามนิสัย
อู๋ไป๋ถอนหายใจอย่างจนใจ เพิ่งเดินเข้าโถงหลัก ก็ได้ยินหยวนเหิงโวยวายเสียงดัง "ขอร้องล่ะ เลิกคุยโม้ได้ไหม? ข้ายอมแพ้แล้ว"