คนของตระกูลเสินอี้แทบอยากจะเอากระดูกอู๋ไป๋มาบดเป็นผงปล่อยให้ลมพัดกระจาย แต่เมื่ออี้ฉี่เฉินตกอยู่ในกำมือของอู๋ไป๋ พวกเขาจึงเกรงจะพลาดท่า ไม่กล้าลงมือบุ่มบ่าม
“อู๋ไป๋ เจ้าขู่พวกเขาได้ แต่ขู่ข้าไม่ได้หรอก”
ชายชราคุ้มผ้าดำใบหน้าบึ้งตึงจ้องอู๋ไป๋แล้วเอ่ยเย็นชา
อู๋ไป๋ทำหน้าไร้ทางเลือก หัวเราะเยาะว่า “เฮ้ย...แทบลืมไอ้พวกหมาแก่พวกนี้ไปเลย ดูท่าวันนี้ฉันหนีตายยากสินะ”
ชายชราคุ้มผ้าดำพูดเย็นเยียบว่า
“ถ้าเจ้ารู้สึกตัว ก็ปล่อยมันไป เราจะให้เจ้าตายอย่างไม่ทรมาน ไม่งั้น.....”
“รู้แล้ว รู้แล้ว......” อู๋ไป๋โบกมือ “ก็แค่ตายแล้วไม่ต่างอะไรกับยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมล่ะ? จะตายอยู่แล้ว ตายแบบไหนสำหรับฉันมันก็ไม่ต่างกัน”
“ประธานอู๋ถือตัวว่าเฉลียวฉลาด ไม่กล้าอวดว่าคิดแม่นยำไม่มีพลาด แต่ไม่เคยมีเรื่องไหนที่คิดไม่ออกเลย...ดังนั้น ฉันไม่กลัวความตาย ฉันกลัวแค่การตายอย่างงงงวย”
“ถ้าพวกคุณทำให้ฉันตายอย่างเข้าใจได้ ฉันจะซาบซึ้งใจมาก”
ชายชราคุ้มผ้าดำจ้องเขาแล้วถามว่า “เจ้าอยากรู้อะไร?”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย ถามพร้อมยิ้มขื่นว่า
“ฉันแค่อยากรู้ว่า ไม่ว่าฉันจะหลบหนีแบบไหน ทำไมพวกคุณถึงตามหาฉันเจอได้แม่นยำทุกครั้ง?”
ชายชราคุ้มผ้าดำเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วว่า “เปลี่ยนคำถาม”
“เฮ้ย...อย่าทำกันแบบนี้สิ ฉันมีแค่คำถามเดียวเอง”
อู๋ไป๋หน้าเคร่งเครียด “ถ้าฉันรู้เหตุผล ไม่ต้องรบกวนพวกคุณลงมือ ประธานอู๋จะจัดการชีวิตตัวเองเอง แต่ถ้าต้องตายอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ขอโทษนะ...งั้นประธานอู๋ก็ต้องสู้ให้สุดชีวิตเพื่อแย่งเส้นทางรอดมาหนึ่งเส้น”
ชายชราคุ้มผ้าดำเงียบไปสักพัก แล้วว่า “ได้ ข้าจะให้เจ้าตายอย่างเข้าใจ”
“ขอบคุณ”
“มีคนบอกที่ซ่อนตัวของเจ้าแก่เรา ว่าเจ้าปลอมตัวเป็นอี้เหมิงฟ่าน”
ดวงตาอู๋ไป๋หดแคบลงทันทีจนเหลือแค่เส้นด้าย
ฝ่ายนั้นรู้ถึงการปลอมตัวเป็นอี้เหมิงฟ่านของเขาด้วยซ้ำ
“ใครบอกพวกคุณ?”
ชายชราคุ้มผ้าดำส่ายหัว “ไม่รู้ อีกฝ่ายไม่ได้ปรากฏตัว”
อู๋ไป๋หัวเราะเย้ยหัวเสียงหนึ่ง “พูดแบบนี้ก็เหมือนไม่พูดนั่นแหละ”
“ข้ารู้แค่นี้ เชื่อหรือไม่ก็ตามใจเจ้า”
อู๋ไป๋ยักไหล่ “โอเค ฉันเชื่อ”
“งั้นตอนนี้ ถึงตาเจ้าที่ต้องรักษาสัญญาแล้ว”