อู๋ไป๋จับคอเสื้อด้านหลังของซีเหมินอวิ๋นอี้แล้วทะยานขึ้นฟ้า ตามร่องรอยบนพื้นดินเพื่อไล่ล่า
เฒ่าอู๋ ไอ้พ่อเจ้า บอกแล้วไงว่าอย่าจับคอเสื้อฉัน มันเหมือนจับหนูตายเลย
ซีเหมินอวิ๋นอี้ประท้วงเสียงดัง
"ห้ามชมตัวเอง"
คำประท้วงไร้ผล
ความเร็วของอู๋ไป๋ตอนนี้น่าตกตะลึงอย่างยิ่ง พาซีเหมินอวิ๋นอี้พุ่งไปราวกับลำแสงผ่านอากาศ
แต่ตามล่าได้หนึ่งชั่วโมง รอยบนพื้นก็หายไปทันที
อู๋ไป๋พาซีเหมินอวิ๋นอี้ลงสู่พื้น
"เฒ่าอู๋ รอยหายไปแล้ว เกิดอะไรขึ้น"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน
ของหนักหนึ่งแสนชั่ง ไม่มีทางไม่ทิ้งร่องรอย
พื้นมีรอยสี่เหลี่ยม อู๋ไป๋สังเกตอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "พวกมันพักที่นี่ จากนั้นรอยก็หายไป"
"เฒ่าอู๋ เป็นไปได้ไหมว่าพวกขั้นเทพหลายคนช่วยกันยกประตูมิติบินไป เลยไม่ทิ้งรอย"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า วิเคราะห์ "เป็นไปได้ยาก แม้ขั้นเทพจะแข็งแกร่ง แต่พลังมีจำกัด แกว่งแขนสองข้างได้ห้าหกหมื่นชั่งก็ถึงขีดสุดแล้ว"
ที่เขาแกว่งแขนสองข้างมีพลังหนึ่งแสนชั่ง ก็เพราะร่างกายของเขาไร้เทียมทาน
ซีเหมินอวิ๋นอี้ไม่ยอมแพ้กล่าว "งั้นสามห้าขั้นเทพยกประตูมิติไป น่าจะไม่ยากนะ"
"ขั้นเทพบินได้ แต่แรงที่รับกลางอากาศสู้พื้นไม่ได้เลย เว้นแต่มีขั้นเทพห้าคนขึ้นไป ถึงจะเอาประตูมิติไปทางอากาศได้"