อู๋ไป๋ชะงักค้าง เขินสุดๆ
เขาค่อยๆ เก็บสีหน้าตลกของตัวเองลง ชักมือกลับมาเกาจมูก หัวเราะแห้งๆ "เพิ่งมาถึงน่ะ"
เหลยหมู่มู่ถามอย่างร่าเริง "พี่อู๋ไป๋เมื่อกี้ตั้งใจจะแกล้งหนูเหรอ"
อู๋ไป๋ "..."
"ใช่แล้ว! แต่ดันไม่สำเร็จ"
เหลยหมู่มู่พูดจริงจัง "งั้นเริ่มใหม่ หนูจะแกล้งตกใจให้"
ปากอู๋ไป๋กระตุก มองอย่างรังเกียจ "เด็กน้อย"
เหลยหมู่มู่อดหัวเราะไม่ได้
อู๋ไป๋นั่งยองๆ คว้าอาหารแมวจากถุงข้างๆ มาให้อาหารแมวน้อยตรงหน้า พลางถามเรื่อยๆ
"ช่วงนี้เป็นไงบ้าง"
เหลยหมู่มู่พยักหน้า "ดีมาก! อาจารย์ฟังคำแนะนำของพี่อู๋ไป๋ รับตำแหน่งเจ้าสำนักแล้ว พวกหนูก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ฝึกฝน"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ไม่เลว ดูแล้วพลังคงก้าวหน้าขึ้นมากเลยนะ พี่เพิ่งเข้ามาใกล้เธอก็รู้ตัว"
"ไม่ใช่หนูพบพี่อู๋ไป๋ แต่เป็นท่าทางของแมวนี่เตือนหนู"
อู๋ไป๋อายอีกแล้ว เด็กคนนี้คุยไม่ค่อยเป็นเลย
อู๋ไป๋รอจนอาหารแมวในมือถูกกินหมด "อาจารย์ล่ะ"
"อาจารย์ย้ายไปที่พำนักเจ้าสำนักแล้ว"
"อ้อ" อู๋ไป๋ตบมือลุกขึ้น "ไป เราไปดูอาจารย์เธอกัน"
ทั้งสองไปถึงตำหนักอีกแห่ง เจอหยวนเหิง
วินาทีที่หยวนเหิงเห็นอู๋ไป๋ ตาเป็นประกาย แววตานั้นเหมือนกับผู้ชายที่ถูกขังมาหลายปีเห็นผู้หญิง
อู๋ไป๋ถอยหลังไปสองก้าวอย่างระแวดระวัง