อ๋าวหวงมองเขาแล้วพูดว่า "ว่ามา"
อู๋ไป๋หยิบหินมิติออกมา พลางยิ้มตาหยีพูดว่า "ที่นี่มีเตาหลอมอาวุธไหม?"
เมื่อเห็นอู๋ไป๋หยิบหินมิติออกมา เถี่ยฉุยก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
"นายท่าน นี่ให้ข้าหรือเปล่า?"
"ไปไกล ๆ เลย ข้ามีประโยชน์ใหญ่" อู๋ไป๋พูดอย่างไม่สบอารมณ์
เจ้านักกินนี่ เห็นอะไรก็อยากแทะทั้งนั้น
อ๋าวหวงมองหินมิติในมือของอู๋ไป๋ "เจ้าจะสร้างแหวนมิติหรือ?"
อู๋ไป๋พยักหน้า "ข้าอยากสร้างแหวนมิติที่ไม่เหมือนใคร สำหรับขอแต่งงานกับตั้นจวง"
"นี่ต้องใช้เตาหลอมอาวุธด้วยหรือ?" อ๋าวหวงหยุดเล็กน้อย แล้วพูดว่า "เตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะช่วยเจ้า"
สิ้นเสียง หินมิติในมือของอู๋ไป๋ลอยไปอยู่ตรงหน้าอ๋าวหวง
อ๋าวหวงยกมือขึ้น เปลวเพลิงสีแดงทองสายหนึ่งพุ่งออกจากกลางฝ่ามือ เผาหินมิติ
หินมิติภายใต้เปลวเพลิงสีแดงทอง หลอมละลายกลายเป็นของเหลวในพริบตา
สิ่งเจือปนสีดำร่วงหล่นลงมา
ของเหลวเล็กลงเรื่อย ๆ
หินมิติขนาดเท่ากำปั้น สุดท้ายย่อเล็กจนกลายเป็นของเหลวขนาดเท่าลูกแก้ว
อู๋ไป๋กลืนน้ำลาย
ชายชราอ๋าวหวงนี่แข็งแกร่งเกินเหตุ แค่หลอมหินมิติก็บริสุทธิ์กว่าที่เขาหลอมด้วยเตาหลอมยาเสียอีก
ของเหลวหยดนั้นลอยมาอยู่ตรงหน้าอู๋ไป๋อย่างช้า ๆ
"เจ้าอยากทำให้เป็นรูปทรงอะไร?"
"ข้าทำเอง"
อู๋ไป๋ยื่นมือออก หล่อของเหลวนั้นกลางอากาศ
ไม่นานนัก แหวนวงเล็กงดงามก็ปรากฏขึ้น
อู๋ไป๋เรี่ยวนิ้วราวกับกระบี่ สลักค่ายกลมิติบนพื้นผิว