อู๋ไป๋มองอ๋าวหวง รอให้เขาอธิบายให้ตัวเองฟัง
อ๋าวหวงจิบชาอย่างสบายอารมณ์ กล่าวเรียบ ๆ ว่า “ด้วยระดับพลังของเจ้าในตอนนี้ ไม่รู้เสียยังดีกว่า รู้ไปก็มีแต่เพิ่มความกลัดกลุ้ม”
อู๋ไป๋ “……บ้าเอ๊ย! แกรู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด?”
“อะไร?”
“ก็คนที่ยั่วน้ำลายฉันน่ะสิ”
อ๋าวหวงแกล้งถาม “แล้วไงต่อ?”
“แล้ว…” อู๋ไป๋กำหมัดแน่น ชั่งน้ำหนักพลังของทั้งสองฝ่าย สุดท้ายก็ชูนิ้วโป้งให้อย่างขัดใจ “เก่งจริง ๆ เลย”
ตาแก่นี่ไม่ใช่คนดีแน่
อ๋าวหวงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “อู๋ไป๋ ตอนนี้เจ้าทำเรื่องของตัวเองให้ดีก็พอ บางเรื่องเมื่อถึงเวลา ข้าจะบอกเจ้าแน่”
อู๋ไป๋กลอกตา บ่นพึมพำ “แกไม่บอก ฉันก็บังคับแกไม่ได้สักหน่อย ก็สู้ไม่ได้นี่”
อ๋าวหวงรินชาให้อู๋ไป๋แก้วหนึ่ง กล่าวช้า ๆ ว่า “อู๋ไป๋ นอกจากเรื่องร้อยเผ่าออกมาแล้ว เจ้าคงจะมีปัญหาใหม่เสียแล้ว”
อู๋ไป๋รู้สึกคันศีรษะขึ้นมา ขนาดอ๋าวหวงยังบอกว่าเป็นปัญหา นั่นต้องเป็นปัญหาใหญ่แน่
“ว่ามาเถอะ ฉันขึ้นเรือโจรของแกมาแล้ว แกจะให้ฉันลงจากเรือได้ไหม?”
“ไม่ได้หรอก”
นอกจากกลอกตา อู๋ไป๋ก็ไม่รู้จะทำอะไรดี?
อ๋าวหวงกล่าวว่า “ระยะนี้ข้ารู้สึกถึงคลื่นพลังงานรุนแรงหลายกลุ่ม มาจากทางตะวันตก บางทีเทพเจ้าตะวันตกอาจกำลังจะออกมาแล้ว”
“เทพเจ้าตะวันตก?”
อ๋าวหวงพยักหน้าเล็กน้อย “เช่นฮาเดสเทพเจ้าแห่งความตายรุ่นใหม่ อะพอลโล่เทพพระอาทิตย์ อาธีน่าเทพีแห่งปัญญา ฯลฯ”
“เดี๋ยวก่อน นี่พวกที่คนตะวันตกพวกบ้าบอแต่งขึ้นมาไม่ใช่รึ? หรือว่ามีจริง?”